Finesse Voelgoed blog: Die alien in my huis

Elkeen van ons dra wonde saam en elke liewe mens kry êrens seer in hulle lewe.  

Die tiener wat nou die dag in Vredekloof in die Weskaap weggeloop het, het heel moontlik al baie seergekry.  Die kommentaar van mense wat haar en haar omstandighede nie eens ken nie het my stomgeslaan.  Sy kort ‘n ordentlike pakslae was die gewildste.  Sy is verskriklike name genoem en veroordeel deur sogenaamde christelike volwassenes.  

Huh?  Sal ‘n pakslae by ‘n kind wat waarskynlik al baie seerder as houe op haar boude gekry het, werklik ‘n verskil maak?   Weet jy hoe ‘klein’ en kwesbaar ‘n dertienjarige nog eintlik is?    

Ek weet, want my dogter is veertien.  ‘n Vriendin het een keer die volgende gesê oor haar tienerdogter; ‘Dis asof sy as háár kind gaan slaap het, maar as ‘n alien wakker geword het.’  Ek het natuurlik gedink dit sal nooit met my dogter gebeur nie, maar die alien is hier. Dis ‘n nuwe fase in my kind se lewe en ek moes alien taal aanleer.  Soms raak sy weg in my huis.  Sy is so baie op haar eie dat ons maklik kan vergeet sy is daar.  

Weet jy wat in jou kind se lewe aangaan?  Ken ons werklik nog ons tieners of los ons hulle agter hulle toe kamerdeure en dink dit is aanvaarbaar dat hulle nie meer saam met ons in die openbaar wil verskyn nie.

 ‘Toemaar Sussie, ek weet die grootmense is boring.  Bly maar by die huis en doen jou huiswerk.’  

Wat maak hulle agter die toe kamerdeure?  Waarna kyk hulle?  Met wie gesels hulle? Lag hulle nog en speel hulle nog?  Is hulle gelukkig en lief vir hulleself?  

Die hartseer feit is dat baie kinders nie meer hulle eie lewens leef nie. Hulle kan op sosiale media enige iemand wees wat hulle wil wees.  Dis soos ‘n dwelm.  Die goedkeuring van wildvreemdes gee vir hulle die fix wat hulle nodig het.  Om gewoon te wees trek nie aandag nie.  Dis dan wanneer ‘n dertienjarige meisietjie ‘n foto op Facebook post van haar bene wat ontbloot is.  Skielik kry sy aandag.  Baie siek aandag, maar vir haar die aandag wat sy nodig het om goed te voel oor haar lewe.  Sy het meer en meer van hierdie dwelm nodig en sy glo later al die leuens wat sy vir haarself vertel.

Die Heuwels Fantasties sing ‘Dinge wat jy miskyk sal in opstand kom.  Die kleinste ding wat jy miskyk sal in opstand kom.’

Kyk ons ons kinders mis?  Ons is saam in een huis, maar alleen.  Selfone isoleer mense.  Elkeen is op ‘n aparte plek in dieselfde huis besig met aparte dinge.  Niemand leef meer hulle eie lewe nie.  Ons bemoei ons met mense wat ons nie eens ken nie terwyl ons mans, vrouens, ouers en kinders stom skree vir aandag, aanvaarding en begrip.  

Net jý sal weet wat in jou huis aangaan.  Net soos ék weet wat in my huis aangaan.  

Die wegloop van daardie onbekende graad 7 dogtertjie van die Wes-Kaap het my geruk.  Sy moes lankal verlore gevoel het voordat sy gekies het om in ‘n vreemde kar te klim om na ‘n vreemde plek te gaan na vreemde mense toe.  

Ek weet ook baie goed dat jy nie fisies hoef weg te loop om verlore te wees nie.  

Sien jou Alien raak al verstaan jy nie wat de heng in daai koppie aangaan nie. Meng in in hulle lewens, want dit wys dat jy belangstel.  Jy irriteer hulle anyway op jou beste dag, so gee hulle nou maar ‘n rede om geïrriteerd met jou te voel.  Bly hulle ouer.  Hulle het genoeg tjommies.

Ons moet die voorbeeld wees wat hulle volg.  Ons moet leiding gee en beheer vat.  All Star tekkies en iphones vervang nie drukkies en aandag nie, al maak dit hulle harte momenteel bly.  Gee jou tyd en aandag vir hulle.  Dis die dinge wat hulle laat voel dat hulle lewens die moeite werd is om te lewe.  

Kyk na hulle en sien hulle raak.

#closeddoorsmustfall 

© 2017, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Voelgoed blog: Ma’s met dogters sal verstaan

Liewe Kinders

Blog dogters

Ek hoop nie dit is te laat wanneer julle hierdie lees nie, maar ek wil vir julle ‘n paar tips gee oor die manlike geslag. (Hou op om julle oë te rol! Ek weet meer as wat julle dink).

Eerstens moet ek sê dat géén man goed genoeg is vir julle nie.

Ek weet uit ondervinding dat julle nie baie goed vir my luister nie, so sou julle dalk verlief wil raak is daar wel ‘n paar mans wat julle soos die pes moet vermy.

• Laaities wat donkerbrille dra wat soos ‘n spïeel lyk. My goedige vy, jy wil mos nie jouself in sy bril aanskou wanneer jy hom in die oë probeer kyk nie. Dié laaitie dra ook gewoonlik boxer shorts en vergeet om ‘n belt aan te sit. Die vent sal ons heel moontlik groet met ‘n Whassup Homey, terwyl hy onder ‘n skewe pet uitloer.

• Laaities wat praat van gaskets en tune en wat ou golf GTI’s ry met massiewe spoilers met mags met liggies…oe my bloeddruk verhoog sommer as ek daaraan dink. Hierdie misbaksel sál te vinnig met jou jaag om af te show. Hy sal van jou praat as sy Chick, Cherry of Goose en julle Pa sal die ventjie wil tune totdat hy soos ‘n GTI klink. (Ek noem bogenoemde seuns/mans laaities, want dis hoe hulle Pa’s na hulle verwys.)

• Mans wat donkerbrille op hulle agterkoppe dra. Dis gewoonlik een of ander duur maak en hulle speel baie keer golf. (ek het niks teen golfspelers nie, julle Pa probeer immers self. Dis die windtie manier waarop die bril sit waarteen ek iets het)

• Gamers. Ons is baie lief vir julle en sal nie omgee om julle te help sou julle swaarkry nie, maar ek gaan nie jou man wat ‘n loopbaan maak van games speel onderhou nie. (Ek is sommer al klaar kwaad vir die vent. Game Over Boetie!)

• Mans wat dit duidelik maak dat ‘n vrou se plek in die kombuis is. Swanger, kaalvoet met ses kinders om ‘n tafel terwyl sy met haar geswelde vingers ‘n houtlepel vasklem om aandete te roer… hardloop Sussie, hardloop!

• Mans wat stink. Rerig? Daar is baie goed beskikbaar om stank te voorkom en as hy nie eens die inisiatief kan neem om iets aan sy sweet te doen nie, hoe gaan hy ‘n krisis situasie hanteer?

• Mans wat gereeld te veel drink. Daai tipe wat dubbel brandewyn en Coke drink en die brandewyn in die tuinslang wegsteek. Wat gereeld nodig het om jammer te sê dat hy te veel gedrink het. Gewoonlik klink dit so:

‘Shorrie Shkattie, ek ish nie dronk nie, ek kan beshtuur’. Hy kan nie bestuur nie! Die Blik…skottel! Bel vir my of Über, unfriend die vent op social media en block hom in die werklike lewe!

Hierdie brief ontstel my en maak dat ek alle seuns van min of meer julle ouderdom in die see wil jaag.

Die maklikste is, vergeet van mans. Hulle is bad news. Punt.

Baie liefde

Mamma

P.S. Julle Pa het nou net ‘n foto onder my neus gedruk van hoe hy gelyk het toe ek hom vir die eerste keer na Ouma-hulle toe gevat het… Metallica T-shirt, lang hare. Ek weet werklik nie hoe hy dit oor die drumpel gemaak het nie.

Ek dink hy probeer vir my sê, die uiterlike is nie so belangrik nie…sluk…solank die vent jou net soos die Prinses wat jy is behandel…sluk…

© 2016 – 2019, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Voelgoed Blog: Ma waar is die tjoklits?

Liewe Kinders,

Tye is swaar.  Nie so swaar dat julle dit sal agterkom nie, maar swaar genoeg dat ek ’n opgaarder geword het.

Ek het altyd gedink dat mense wat blikkieskos koop vir ingeval die einde van die wêreld aanbreek, ’n effense klap van die windmeul weg het, maar helaas beoefen ek nou daardie vlak van beplanning.  Ek vat die konsep net nog ʼn stappie verder. Ek steek die proviand weg.

Die rede hoekom ek ’n opgaarder/wegsteker is, is julle.  Júlle is vrate.  Julle vreet en vreet totdat die land kaal is.  Baie soos die sprinkaan plaag toe ek klein was. Mens sal sweer julle het wurms.  En julle het nie.  Ek het al gekyk en julle ontwurm.  Dit werk nie.

Toe moes ek aan ’n plan dink, want elke keer as ek julle alleen los vir ’n middag is die maand se proviand opgeëet.  So al die kere wat julle gekerm het ‘Daar is NOOIT iets lekkers in ons huis nie!’ en gedreig het om my in te ruil vir ’n ma wat koekies en chips en sjokolade koop, wás daar al die bogenoemde.

Dit was net gestoor, in die spens.  In die ou, blou koelerboks, onder ’n hoop koerante.

Soms het julle van die lekkernye daarbinne gekry en soms nie.  Soms het ek en Pappa dit opgeëet.

Ons het vandag weer begin dieet so dalk sal julle nou meer daarvan kry (ons is vasbeslote dat die dieet hierdie keer langer as drie dae gaan hou).  Ons dieet is natuurlik direk eweredig aan hoe julle julle gedra.  Mamma is ’n emosionele eter.  As julle baklei en kerm, dan soek ek kos.  So as julle na die wydte van my heupe kyk, behoort julle af te lei dat julle baie baklei en kerm.

Ek voel nou baie skuldig, maar moenie bekommerd wees nie,  Pappa het die sjokolade wat oor is weggesteek sodat ek dit nie kan kry nie.

Liefde

Mamma

© 2016, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Voelgoed Blog: Hoese, Proese en Dankbaarheid

Hierdie laaste twee weke was nie rustig of goed nie.  Griep het vier uit die vyf platgetrek en raai wie staan regop?

Ek is ’n versorger in my hart en gewoonlik meer empaties as meeste, maar ek is net ‘n mens en ek kán net nie meer nie. Ek slaap te min, mense. Heeltemal te min.

My gebrekkige geduld het vir die kinders nóg ’n rede gegee om eendag op ’n rusbank in ’n  spreekkamer te lê en sinne te begin met: “my Ma..” .

Ek het ’n paar dae terug met my hande in my hare vir die span geskree: “Ek voel soos die enigste nugter mens tussen ’n spul dronkes!” (drie swangerskappe en maande se borsvoeding het veroorsaak dat ek met outoriteit oor die onderwerp kan praat).

Al reaksie wat ek gekry het was ’n histeriese hoesbui wat oorgegaan het in asemnood, twee huilbuie wat oorgegaan het in histeriese hoesbuie en een hoesbui wat oorgegaan het in iets wat ek nie in detail hier kan beskryf nie.  Ek kan wel sê dit het ’n emmer betrek.

Gisteraand klim ek in die bed en ek weet nie of ek uitsien na die slaap of opsien teen die wakker word nie.  Ek maak Facebook oop en lees van ’n Ma met ’n tweejarige seuntjie wat baklei teen kanker.  Hy het ’n operasie gehad en sy beskryf haar lang wag voor die toe teaterdeur.  Sy vertel van haar angs en moegheid en sy ondraaglike pyn.

As ’n ma kon ek haar seer in my binneste voel vreet..  Op die fotos sien jy pype, masjiene en pleisters en ’n klein kaalkop seuntjie op ’n groot wit bed, en my hart bloei vir hulle, want vannaand sit sy in ICU en niks wat sy doen kan sy pyn vir hom beter maak nie.

My selfbejammering het verdamp.  Ek het my kinders vir ’n tweede keer gaan nagsoen (op die wang natuurlik, ek kan nie kanse vat nie), want ons het eintlik maar net vandag, en my goorste dag klink vir iemand anders soos ’n fantastiese een.

Dankbaarheid. Ons voel dít beslis nie genoeg nie.

© 2016, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Voelgoed Blog: Skottelgoed… ‘n laaste uitweg vir ‘n kleuter tantrum

Vandag het my vierjarige skottelgoed gewas. Nie omdat ek haar verantwoordelikheid wou leer of omdat sy gevra het nie. Bloot omdat sy verskriklik, onmoontlik stout was.

Sy het met almal baklei en skoor gesoek. In ñ redelike vrugtelose poging om haar tot haar sinne te skok, het ek haar op die toilet sitplek laat sit om te dink oor haar sondes. Ek was ordentlik en het die deur oopgehou sodat sy nie verwerp voel nie. Sy het opgestaan, die deur toegegooi én die sleutel gedraai.

Ek het haar later hoor sing en weereens ordentlik aan die deur geklop om te hoor of sy gereed is om terug te keer na die samelewing. Sy het ingestem (moes eerder haar parool offisier gekontak het, maar hy het weggekruip in die ander badkamer), die deur oopgesluit en op die vloer gaan lê. Haar bene was moeg en lam en kon nie werk nie. Nadat ek twee keer tot by drie getel het, haar probeer regop bring het, haar probeer plant het, het ek soos ‘n goeie, moderne ma ingegee.  Ek het haar gedra tot in die kombuis.

Haar aanvanklike woede was oor die muffin resep waarmee Anli besig was. Sy wou dit lees. Sy kan al ’n woord lees (haar naam), en glo nou dat sy die geskrewe taal heeltemal onder die knie het.

Toe sy weer die resepteboek sien, gooi sy hom teen die muur. ‘Ek haaaaaaaaaat die boek!’ En onmiddelik is ons weer waar ons was.

Nou kyk mens het baie geduld êrens op ’n rëendag, maar myne was weg. (Seker omdat dit nie ’n reëndag was nie) Ek het haar opgetel en gaan neerplak voor die wasbak.  “Vir jou straf, moet jy skottelgoed was!” (Ja, my idees was op)

Die trane het oombliklik opgedroog.  Haar stywe ruggraat het verslap. Die drama was verby.

“Hoe doen mens dit?” vra sy met ‘n senuweeagtige giggel

Toe besef ek.  Hierdie is ‘n oomblik. ‘n Grote. Nou moet ek nog ’n bekentenis doen. Hierdie jongste dogter van my het my heeltemal in die sak. Ek het soos botter gesmelt op ‘n warm dag.

“Met ‘n lappie, my Liefie”, koer ek terwyl ek uit die hoek van my oog ‘n tiener sien wat haar oë rol.

© 2016, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share