Die dag toe ek ‘n Mampara genoem is.

 

Ek onthou dit asof dit gister was.  Dit was 1985 en ek was in standerd twee. Die woord Mampara het in bloedrooi ink op my wiskunde vraestel gestaan. Ek het presies geweet wat dit beteken, ek het immers al Kringe in ‘n Bos in daardie einste jaar gelees en ek onthou hoe ek instinktief my hand bo-oor die rooi merk gesit het.  Ek het ‘n paar agterlosige foute gemaak en my juffrou het dit goed gedink om my vraestel te brandmerk met ‘n woord wat in die Verklarende Woordeboek verduidelik word as onnosele vent, bog en aap. Ek was 9 jaar oud en ek het simpel, dom en vernederd gevoel.

Die jaar voor dit het ons vanaf die Kaap na Kimberley getrek en ek het aan die einde van die derde kwartaal by my nuwe standerd een klas ingestap.  Ek was bang en vreemd en het my beste maatjie Anina gemis.  In die eerste halfuur van die dag het my splinternuwe Juffrou, nadat sy deur my boeke gekyk het, my vorentoe geroep en gevra om die woord ‘hardloop’ op die bord te skryf.  Ek het entoesiasties opgestaan en na die bord gestap en ‘hartloop’ geskryf. Sy het daarna gewys en voor al die kinders, met wie ek nog moet maats maak, gesê: ‘In Kimberley spel ons hardloop met ‘n d.’  Sy het begin lag en almal in die klas het saamgelag.  Ek het op my tande gekners om die huil te keer en uiteindelik gevra om kamer te verlaat sodat ek in die badkamer kon gaan snik. Ek was 8 jaar oud en ek het simpel, dom en vernederd gevoel.

Daar is nog baie sulke dinge wat ek onthou.  Ek kan verduidelikings gee oor hoekom ek vandag nog glo ek kan nie wiskunde of naaldwerk doen nie.

Onderwysers het ongelooflike mag met hulle woorde.  My arme man moet sy eie knope aanwerk…alles ‘n onderwyseres se skuld.

Hierdie herinnerings uit my kinderjare is getrigger deur ‘n  inskrywing op ‘n ADHD ondersteuningsgroep op Facebook. ‘n Mamma het fotos gewys van aanmerkings en kommentaar wat ‘n juffrou in haar kind se boeke geskryf het.  Lelike en afbrekende woorde.  Sy is op hierdie blaaie, wat in haar werkboeke is en waarnatoe sy  kan terugblaai net wanneer sy wil, beskryf as moedswillig omdat sy foute in wiskunde gemaak het.  Sy kan glo die somme doen.  Ek ken min 8-jarige kinders wat somme aspris verkeerd sal doen.  Elke keer as sy daardie blaai sien gaan sy onthou hoe sy gevoel het toe sy die eerste keer daardie woorde lees.  As ek na die werk op die blaai kyk is sy moontlik in graad 2 of 3.  Sy het bertien in plaas van dertien geskryf en ook daar is ‘n plakker geplak met die woorde ‘Ag nee!’ op.  (Die persoon wat daardie plakkers ontwerp het moet heuning gesmeer word en vir balbyter miere gegee word.)  Daar was tot ‘n swart sterretjie op die blaai.  Ek vind dit nogal ietwat donker en wil nie te veel daaroor dink nie.

Die ma het in haar inskrywing gesê hoe hartseer haar kind by die huis was.  My nekhare het gerys. Die moedertier binne my se naels het uitgekom. Hierdie onderwyseres is ‘n boelie.  Sy het geen aanvoeling vir kinders se harte nie en sy het beslis geen kennis en aanvoeling vir kinders wat ADHD het se harte nie.  (sy is glo bewus daarvan dat die betrokke kind ADHD het en op medikasie is)  Die kommentaar van die ander ouers op hierdie groep het my laat besef dat hierdie baie meer gebeur as wat ek dink.

Ek het my graad 4 dogtertjie se boeke summier uit haar tas gaan haal om te kyk wat haar onderwysers alles skryf.  Kyk, mense wat nie ADHD ken nie sal nie verstaan watse uitdagings daar alles is nie.  Netheid is beslis een van die vele uitdagings.   Ek het deur al haar werkboeke geblaai en daar was baie foute.  Baie rooi ink, maar nie een enkele een van haar onderwysers het afbrekende kommentaar gelewer nie.  Elke kriesel kommentaar wat daar was was konstruktief en opbouend.

 

Nou my vraag is, ‘As my kind se onderwysers dit kan regkry, hoekom kan alle onderwysers dit nie regkry nie?’  Daar is geen verskoning daarvoor nie, want alles in die lewe het te doen met keuses.

Woorde het die krag om te vernietig of genesing te bring.  Dit kan seer maak of heel maak.  Dit kan opbou of afbreek.

Lelike en afbrekende woorde wat in rooi pen in jong kinders se boeke geskryf word help nie die kind om beter op skool te doen of netjieser te werk nie.  Dit breek hulle harte, dit verneder hulle en laat hulle voel asof hulle ‘n MISLUKKING is.  Daardie woorde bly by hulle vir altyd en ewig.  Dit vernietig hulle selfvertroue.  Dit squash hulle man.  Jy kan netsowel op hulle trap. Ek kry ‘n prentjie in my kop van pragtige blomme wat by die stingel geknak is.

Wat gaan ‘n kind help om harder te probeer en harder te werk?  Ek het ‘marknavorsing’ gaan doen en my kinders gaan vra hoekom hulle harder werk in een juffrou of meneer se klas as ‘n ander.  Hulle antwoord was deur die bank dat hulle beter wil doen in die onderwysers waarvan hulle hou se klasse.  Hulle wil hulle glo nie terleurstel nie.  Wie sou dit nou kon raai?

Dankie vir elke onderwyser wat die moeite doen om kinderharte te verstaan.  Dankie vir elke onderwyser wat emosioneel intelligent is en weet dat woorde wys gebruik moet word.  Dankie vir elke onderwyser wat die moeite doen om konstruktiewe kommentaar te lewer en nie net lelike plakkers plak met lelike woorde op nie.  Dankie vir my kinders se onderwysers wat opbou en nie afbreek nie.

As daardie onderwyseres iets gesê het soos ‘Ek glo in jou.  Ek weet jy kan beter doen. Kom dat ek weer vir jou wys.’  Watse verskil sou dit nie in hierdie dogtertjie se dag gemaak het.

Moeder Teresa het gesê:  ‘Kind words can be short and easy to speak, but their echoes are truly endless.’ Dieselfde is ongelukkig waar vir ongenaakbare en harde woorde.

 

 

© 2017 – 2018, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Finesse Voelgoed blog: Die alien in my huis

Elkeen van ons dra wonde saam en elke liewe mens kry êrens seer in hulle lewe.  

Die tiener wat nou die dag in Vredekloof in die Weskaap weggeloop het, het heel moontlik al baie seergekry.  Die kommentaar van mense wat haar en haar omstandighede nie eens ken nie het my stomgeslaan.  Sy kort ‘n ordentlike pakslae was die gewildste.  Sy is verskriklike name genoem en veroordeel deur sogenaamde christelike volwassenes.  

Huh?  Sal ‘n pakslae by ‘n kind wat waarskynlik al baie seerder as houe op haar boude gekry het, werklik ‘n verskil maak?   Weet jy hoe ‘klein’ en kwesbaar ‘n dertienjarige nog eintlik is?    

Ek weet, want my dogter is veertien.  ‘n Vriendin het een keer die volgende gesê oor haar tienerdogter; ‘Dis asof sy as háár kind gaan slaap het, maar as ‘n alien wakker geword het.’  Ek het natuurlik gedink dit sal nooit met my dogter gebeur nie, maar die alien is hier. Dis ‘n nuwe fase in my kind se lewe en ek moes alien taal aanleer.  Soms raak sy weg in my huis.  Sy is so baie op haar eie dat ons maklik kan vergeet sy is daar.  

Weet jy wat in jou kind se lewe aangaan?  Ken ons werklik nog ons tieners of los ons hulle agter hulle toe kamerdeure en dink dit is aanvaarbaar dat hulle nie meer saam met ons in die openbaar wil verskyn nie.

 ‘Toemaar Sussie, ek weet die grootmense is boring.  Bly maar by die huis en doen jou huiswerk.’  

Wat maak hulle agter die toe kamerdeure?  Waarna kyk hulle?  Met wie gesels hulle? Lag hulle nog en speel hulle nog?  Is hulle gelukkig en lief vir hulleself?  

Die hartseer feit is dat baie kinders nie meer hulle eie lewens leef nie. Hulle kan op sosiale media enige iemand wees wat hulle wil wees.  Dis soos ‘n dwelm.  Die goedkeuring van wildvreemdes gee vir hulle die fix wat hulle nodig het.  Om gewoon te wees trek nie aandag nie.  Dis dan wanneer ‘n dertienjarige meisietjie ‘n foto op Facebook post van haar bene wat ontbloot is.  Skielik kry sy aandag.  Baie siek aandag, maar vir haar die aandag wat sy nodig het om goed te voel oor haar lewe.  Sy het meer en meer van hierdie dwelm nodig en sy glo later al die leuens wat sy vir haarself vertel.

Die Heuwels Fantasties sing ‘Dinge wat jy miskyk sal in opstand kom.  Die kleinste ding wat jy miskyk sal in opstand kom.’

Kyk ons ons kinders mis?  Ons is saam in een huis, maar alleen.  Selfone isoleer mense.  Elkeen is op ‘n aparte plek in dieselfde huis besig met aparte dinge.  Niemand leef meer hulle eie lewe nie.  Ons bemoei ons met mense wat ons nie eens ken nie terwyl ons mans, vrouens, ouers en kinders stom skree vir aandag, aanvaarding en begrip.  

Net jý sal weet wat in jou huis aangaan.  Net soos ék weet wat in my huis aangaan.  

Die wegloop van daardie onbekende graad 7 dogtertjie van die Wes-Kaap het my geruk.  Sy moes lankal verlore gevoel het voordat sy gekies het om in ‘n vreemde kar te klim om na ‘n vreemde plek te gaan na vreemde mense toe.  

Ek weet ook baie goed dat jy nie fisies hoef weg te loop om verlore te wees nie.  

Sien jou Alien raak al verstaan jy nie wat de heng in daai koppie aangaan nie. Meng in in hulle lewens, want dit wys dat jy belangstel.  Jy irriteer hulle anyway op jou beste dag, so gee hulle nou maar ‘n rede om geïrriteerd met jou te voel.  Bly hulle ouer.  Hulle het genoeg tjommies.

Ons moet die voorbeeld wees wat hulle volg.  Ons moet leiding gee en beheer vat.  All Star tekkies en iphones vervang nie drukkies en aandag nie, al maak dit hulle harte momenteel bly.  Gee jou tyd en aandag vir hulle.  Dis die dinge wat hulle laat voel dat hulle lewens die moeite werd is om te lewe.  

Kyk na hulle en sien hulle raak.

#closeddoorsmustfall 

© 2017, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Výf!

Dit was lig toe ek wakker word vanoggend.

ñ Vreemde verskynsel wat amper nooit gebeur nie. My jongste word as ñ reël voor die voëltjies sing wakker.

Ek hoor die televisie en trek my kamerjas aan om te gaan kyk. Lielie sit soos ñ groot juffrou voor die TV met die remote in haar hand en ñ papbakkie op die vloer.

‘Ek het uitgefigure hoe die remote werk!’ sê sy opgewonde
‘Ek is výf jy weet.’

Ek hef my oë op na die dak en sê saggies ‘Dankie Here!’

Nóg ñ mylpaal is bereik.
Ek sien al hoe ek naweke kan laat slaap en in die bed lees en..

‘Ek het gesien hoe ñ oom ñ ander oom slaan dat hy bloei. Ek het net my oë toegedruk, ek was nie rêrig bang nie.’

Pop..bars my bubble.

Ek stap met sleepvoete terug kamer toe en vertel vir Quentin dat ons wonderwerk komplikasies het.

‘Parental control’ sê hy en ek gee ñ sug van verligting.

‘En Coco Pops, wat sy kan droog eet!’ sê ek, want sien, Sussie het probeer uitfigure hoe die mikrogolf ook werk en het vir my in kleur en geur van die liggies vertel wat dit gemaak het toe sy haar bakkie mét die lepel ingesit het.

© 2016, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Die Verhouding Dief

family-on-cellphones-shutterstock-510px

Laptops, selfone, tablets.

Ironiese goed.

Dit bring familie en vriende wat ver is naby aan ons en dryf die familie en vriende wat naby ons is weg van ons.

Mislike goed.

Ek hoor nou die dag ñ advertensie vir WiFi wat die volgende beweer ‘We are technology’. Voordat ek ñ minagtende snork kan gee sê my tiener dogter opgewonde ‘Hoor Mamma! We are technology! Ek loooove WiFi!’

Die selfoon netwerke ken hulle teikenmark.  Tieners se geluk hang deesdae werklik af van netwerk konneksies en databondels.  Jy kan hulle manipuleer en beheer deur te dreig om die WiFi af te sit, hulle selfone te konfiskeer of hulle selfoon chargers weg te steek.

Hulle menswees word beïnvloed deur die hoeveelheid likes wat hulle fotos op instagram en facebook kry.

Dis werklik die waarheid. My tiener het my met bejammerende oë aangekyk toe sy sien hoe min mense my op Instagram volg. Sy het my ñ drukkie gegee en ek kon sweer ek het die woord ‘Shame’ gehoor terwyl sy my rug saggies vryf. Daardie drukkie was so lekker dat ek oorweeg het om driekwart van my Facebook friends te unfriend sodat ek dit weer kan ervaar.

Wat vir my na snert klink, is lewensbelangrik vir tieners. Hulle meet hulle gewildheid aan die hoeveelheid likes wat hulle fotos en posts op social media kry. So maak asseblief ñ tiener in jou social media vriendekring se dag en like die volgende duckface selfie wat jy sien (maar moet asseblief net nie comment nie. Dis glo embarrasing en word gedelete sonder om hulle Ma se gevoelens in ag te neem.)

Laptops, selfone en tablets.

Sielvernielende goed.

Dit help ons om ander mense se lewens te beleef terwyl ons eie lewe verby ons glip. Ons kyk na fotos van sonsondergange terwyl die son elke dag buite ons eie huis ondergaan. Ons lees en share soetsappige boodskappies terwyl ons verleer om ons eie woorde te gebruik om vir ons geliefdes te sê hoe lief ons hulle het. Ons kommunikeer in whatsapp groepe, maar weet nooit werklik hoe gaan dit met die mense wat saam met ons in die groep is nie.

So sit hierdie selfoon/ tablet/ rekenaar neer waarmee jy hierdie boodskap lees en gaan kyk jou kind in die oë. Gaan gesels met jou man oor sy dag.

Mans gaan was die skottelgoed en bad die kinders. Gaan tap sommer vir Mammie ñ bad in en skink vir haar ñ knertsie.

Tieners gaan irriteer jou boeties en sussies en gaan maak vir ñ slag jou kamer skoon. My tiener..gaan speel met jou hond!

Lewe die lewe!

P.S. Gaan follow my asseblief op Instagram sodat my kind nie dink ek is ñ loser nie.

 

 

 

© 2016, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Voelgoed blog : ‘Jy en pappa was soos monkeys’

image

My middelkind sê nou die dag vir my uit die bloute in die kar dat sy nooit gaan trou nie.

My eerste woorde aan haar is dat sy nog heeltemal te jonk is om nou al daaraan te dink.

‘Nee rêrig,  ek gaan nie trou nie, want as jy trou skei jy en dis baie hartseer.’

Daar is nog iemand in haar klas wie se ouers skei..

Haar volgende woorde laat my amper my kougom insluk,

‘Jy en Pappa was soos monkeys. Dan skei julle, dan trou julle, dan skei julle, dan trou julle. Nes monkeys!’

Toe kom haar stemmetjie effens sagter ‘Ek is partykeer bang dat julle weer gaan skei’

Ons was in ñ periode van drie jaar, drie keer uitmekaar en drie keer terug bymekaar.  Ons het die vierde keer werklik geskei. Ons is nou weer vir twee jaar bymekaar en is geseënd en gelukkig.

Ek sluk aan die knop in my keel en sê ‘ As Jesus iets heelgemaak het wat stukkend was dan pas mens dit beter op. Ons is baie lief vir mekaar én vir julle en ons het mekaar en ons gesin weer vir altyd gekies. Ons gaan dit vir altyd en altyd oppas.’

‘Ja, maar ek gaan nogsteeds nie trou nie’

Sy gaan glo eerder saam met haar beste maatjie bly en ñ kind by die weeshuis koop. Dan gaan sy ‘n manager wees en veertig katte hê.

Sy begin te sing en ek weet die oomblik is verby.

Egskeiding.  Aaklig.

Dit breek onskuldige hartjies se vertroue in die liefde en in die mense wat hulle sekuriteit is.  Ek het nooit gedink dit kan met ons gebeur nie, maar tog het dit.

Dis reeds die ding, dit kan met enige iemand gebeur.

Ons wêreld is gebreek.  Ons veg ons oorloë op heilige grond. Ons veg soms met die doel om te vernietig.

As ons maar nét mekaar vernietig het, maar in die middel van hierdie oorlogsfront is die onskuldiges. Ons kinders.  Ons selfsug vernietig hulle drome en steel hulle sekuriteit. Egskeiding is erg genoeg, maar as jy mooi om jou kyk sal jy sien dat mense hulle bes probeer om mekaar seer te maak en hulle dodelikste wapen is hulle kinders.

Egskeiding is ñ hartseer realiteit.

Dikwels is dit ñ keuse wat uit jou hande geneem word. Hoe jy na die tyd optree is wel iets waaroor jy beheer het.

Kies om jou kop hoog te hou.

Kies om onvoorwaardelik jou kinders te beskerm ongeag van hoe moeilik dit is. Kinders het liefde, aanvaarding en koestering nodig. Kinders wat deur ñ egskeiding gaan het dit tien keer meer nodig.

Kies om jou kinders nooit te laat voel dat hulle moet kies tussen jou en hulle ander ouer nie.  Kies om grootmens gevegte, grootmens gevegte te hou.

Egskeiding is geweldadig seer, maar om ons kinders se seer erger te maak, dít is soos om jou kinders vir die wolwe te gooi. Hierdie einste middelste dogtertjie het net na ons egskeiding gesê;

‘Al het Pappa geskuif, is julle nóg maatjies’

Dis hoe sy dit ervaar het.  Haar grootste rede was omdat ek nogsteeds elke aand vir Liewe Jesus dankie gesê het vir haar Pappa.  Ietsie so eenvoudig.

Eendag sal hierdie dogtertjie van my besef dat ek en haar Pappa nie soos monkeys was nie, maar wel soos die held en heldin in die Mills and Boon verhale wat haar tagtigjarige ouma so graag lees. (ek skryf nou natuurllik net op hoorsê) Jy weet, ontmoet mekaar, is verlief en verlore, misverstand gebeur, gaan uitmekaar en kom passievol terug bymekaar en lewe vir altyd en altyd gelukkig saam.

Al verskil is dat ons elke dag lewe in verwóndering vir die Here se genade.  Ons lewe elke dag dankbaar.

 

© 2016, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Voelgoed blog: Ma’s met dogters sal verstaan

Liewe Kinders

Blog dogters

Ek hoop nie dit is te laat wanneer julle hierdie lees nie, maar ek wil vir julle ‘n paar tips gee oor die manlike geslag. (Hou op om julle oë te rol! Ek weet meer as wat julle dink).

Eerstens moet ek sê dat géén man goed genoeg is vir julle nie.

Ek weet uit ondervinding dat julle nie baie goed vir my luister nie, so sou julle dalk verlief wil raak is daar wel ‘n paar mans wat julle soos die pes moet vermy.

• Laaities wat donkerbrille dra wat soos ‘n spïeel lyk. My goedige vy, jy wil mos nie jouself in sy bril aanskou wanneer jy hom in die oë probeer kyk nie. Dié laaitie dra ook gewoonlik boxer shorts en vergeet om ‘n belt aan te sit. Die vent sal ons heel moontlik groet met ‘n Whassup Homey, terwyl hy onder ‘n skewe pet uitloer.

• Laaities wat praat van gaskets en tune en wat ou golf GTI’s ry met massiewe spoilers met mags met liggies…oe my bloeddruk verhoog sommer as ek daaraan dink. Hierdie misbaksel sál te vinnig met jou jaag om af te show. Hy sal van jou praat as sy Chick, Cherry of Goose en julle Pa sal die ventjie wil tune totdat hy soos ‘n GTI klink. (Ek noem bogenoemde seuns/mans laaities, want dis hoe hulle Pa’s na hulle verwys.)

• Mans wat donkerbrille op hulle agterkoppe dra. Dis gewoonlik een of ander duur maak en hulle speel baie keer golf. (ek het niks teen golfspelers nie, julle Pa probeer immers self. Dis die windtie manier waarop die bril sit waarteen ek iets het)

• Gamers. Ons is baie lief vir julle en sal nie omgee om julle te help sou julle swaarkry nie, maar ek gaan nie jou man wat ‘n loopbaan maak van games speel onderhou nie. (Ek is sommer al klaar kwaad vir die vent. Game Over Boetie!)

• Mans wat dit duidelik maak dat ‘n vrou se plek in die kombuis is. Swanger, kaalvoet met ses kinders om ‘n tafel terwyl sy met haar geswelde vingers ‘n houtlepel vasklem om aandete te roer… hardloop Sussie, hardloop!

• Mans wat stink. Rerig? Daar is baie goed beskikbaar om stank te voorkom en as hy nie eens die inisiatief kan neem om iets aan sy sweet te doen nie, hoe gaan hy ‘n krisis situasie hanteer?

• Mans wat gereeld te veel drink. Daai tipe wat dubbel brandewyn en Coke drink en die brandewyn in die tuinslang wegsteek. Wat gereeld nodig het om jammer te sê dat hy te veel gedrink het. Gewoonlik klink dit so:

‘Shorrie Shkattie, ek ish nie dronk nie, ek kan beshtuur’. Hy kan nie bestuur nie! Die Blik…skottel! Bel vir my of Über, unfriend die vent op social media en block hom in die werklike lewe!

Hierdie brief ontstel my en maak dat ek alle seuns van min of meer julle ouderdom in die see wil jaag.

Die maklikste is, vergeet van mans. Hulle is bad news. Punt.

Baie liefde

Mamma

P.S. Julle Pa het nou net ‘n foto onder my neus gedruk van hoe hy gelyk het toe ek hom vir die eerste keer na Ouma-hulle toe gevat het… Metallica T-shirt, lang hare. Ek weet werklik nie hoe hy dit oor die drumpel gemaak het nie.

Ek dink hy probeer vir my sê, die uiterlike is nie so belangrik nie…sluk…solank die vent jou net soos die Prinses wat jy is behandel…sluk…

© 2016 – 2019, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Voelgoed Blog: Ma waar is die tjoklits?

Liewe Kinders,

Tye is swaar.  Nie so swaar dat julle dit sal agterkom nie, maar swaar genoeg dat ek ’n opgaarder geword het.

Ek het altyd gedink dat mense wat blikkieskos koop vir ingeval die einde van die wêreld aanbreek, ’n effense klap van die windmeul weg het, maar helaas beoefen ek nou daardie vlak van beplanning.  Ek vat die konsep net nog ʼn stappie verder. Ek steek die proviand weg.

Die rede hoekom ek ’n opgaarder/wegsteker is, is julle.  Júlle is vrate.  Julle vreet en vreet totdat die land kaal is.  Baie soos die sprinkaan plaag toe ek klein was. Mens sal sweer julle het wurms.  En julle het nie.  Ek het al gekyk en julle ontwurm.  Dit werk nie.

Toe moes ek aan ’n plan dink, want elke keer as ek julle alleen los vir ’n middag is die maand se proviand opgeëet.  So al die kere wat julle gekerm het ‘Daar is NOOIT iets lekkers in ons huis nie!’ en gedreig het om my in te ruil vir ’n ma wat koekies en chips en sjokolade koop, wás daar al die bogenoemde.

Dit was net gestoor, in die spens.  In die ou, blou koelerboks, onder ’n hoop koerante.

Soms het julle van die lekkernye daarbinne gekry en soms nie.  Soms het ek en Pappa dit opgeëet.

Ons het vandag weer begin dieet so dalk sal julle nou meer daarvan kry (ons is vasbeslote dat die dieet hierdie keer langer as drie dae gaan hou).  Ons dieet is natuurlik direk eweredig aan hoe julle julle gedra.  Mamma is ’n emosionele eter.  As julle baklei en kerm, dan soek ek kos.  So as julle na die wydte van my heupe kyk, behoort julle af te lei dat julle baie baklei en kerm.

Ek voel nou baie skuldig, maar moenie bekommerd wees nie,  Pappa het die sjokolade wat oor is weggesteek sodat ek dit nie kan kry nie.

Liefde

Mamma

© 2016, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Voelgoed Blog: Hoese, Proese en Dankbaarheid

Hierdie laaste twee weke was nie rustig of goed nie.  Griep het vier uit die vyf platgetrek en raai wie staan regop?

Ek is ’n versorger in my hart en gewoonlik meer empaties as meeste, maar ek is net ‘n mens en ek kán net nie meer nie. Ek slaap te min, mense. Heeltemal te min.

My gebrekkige geduld het vir die kinders nóg ’n rede gegee om eendag op ’n rusbank in ’n  spreekkamer te lê en sinne te begin met: “my Ma..” .

Ek het ’n paar dae terug met my hande in my hare vir die span geskree: “Ek voel soos die enigste nugter mens tussen ’n spul dronkes!” (drie swangerskappe en maande se borsvoeding het veroorsaak dat ek met outoriteit oor die onderwerp kan praat).

Al reaksie wat ek gekry het was ’n histeriese hoesbui wat oorgegaan het in asemnood, twee huilbuie wat oorgegaan het in histeriese hoesbuie en een hoesbui wat oorgegaan het in iets wat ek nie in detail hier kan beskryf nie.  Ek kan wel sê dit het ’n emmer betrek.

Gisteraand klim ek in die bed en ek weet nie of ek uitsien na die slaap of opsien teen die wakker word nie.  Ek maak Facebook oop en lees van ’n Ma met ’n tweejarige seuntjie wat baklei teen kanker.  Hy het ’n operasie gehad en sy beskryf haar lang wag voor die toe teaterdeur.  Sy vertel van haar angs en moegheid en sy ondraaglike pyn.

As ’n ma kon ek haar seer in my binneste voel vreet..  Op die fotos sien jy pype, masjiene en pleisters en ’n klein kaalkop seuntjie op ’n groot wit bed, en my hart bloei vir hulle, want vannaand sit sy in ICU en niks wat sy doen kan sy pyn vir hom beter maak nie.

My selfbejammering het verdamp.  Ek het my kinders vir ’n tweede keer gaan nagsoen (op die wang natuurlik, ek kan nie kanse vat nie), want ons het eintlik maar net vandag, en my goorste dag klink vir iemand anders soos ’n fantastiese een.

Dankbaarheid. Ons voel dít beslis nie genoeg nie.

© 2016, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

My Broosheid

Julle is my spieel, my verhoog gordyn

keer dat ek terug trek

soos die eb gety

Julle is my soet en my suur asyn

Julle is my alleen en my samesyn

Julle is my asem en my bloed

Julle is my broosheid en my moed

Julle is my lewe en my dood

Julle is my begeerte en my nood

Julle is die spil van my bestaan

Julle is die plek waarheen ek gaan

Ek is julle wortels en julle huis

Waar ons saam is, is ek tuis
image

© 2016, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share