My Broosheid

Julle is my spieel, my verhoog gordyn

keer dat ek terug trek

soos die eb gety

Julle is my soet en my suur asyn

Julle is my alleen en my samesyn

Julle is my asem en my bloed

Julle is my broosheid en my moed

Julle is my lewe en my dood

Julle is my begeerte en my nood

Julle is die spil van my bestaan

Julle is die plek waarheen ek gaan

Ek is julle wortels en julle huis

Waar ons saam is, is ek tuis
image

© 2016, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Die bekentenis van ‘n (net-net) goed genoeg Ma.

img_7759Vandag het ek ‘n halfuur te laat by die skool opgedaag om na my kind se boeke te kyk. Die storie van my lewe.  Ek is altyd te laat, te gejaagd, te vergeetagtig, te deurmekaar, te álles wat te doen het met ongeorganiseerd wees.

Ek het redelik onlangs ‘n verklaring vir dit gekry wat ek met liefde as ‘n verskoning gebruik.  Ek het ‘n ‘Motiveerder’ funksionering styl.  Goed om planne te maak.  Swak om dit uit te voer.  Passievol en deurmekaar.

In elk geval, so dwarrel ek die klas binne op die laaste nippertjie en oorrompel die Juffrou heeltemal met my onsamehangende gebrabbel oor Afrikaanse punte, ADHD (sy het verseker vandag agtergekom waar my kind die toestand geërf het), late bloomers, middelkind-sindroom en die res kan ek nie onthou nie..

Ek vra haar of alles wel is op die dissipline front en sy vertel my dat my dogtertjie soms te veel in die klas praat.

Hierdie wonderlike juffrou vertel hoe sy Hettie Britz se boom profiele gebruik om die kinders in haar klas te hanteer. Terwyl my brein oortyd werk om te onthou watse boom my middelkind is, wonder ek verdwaas waar en hoe ek gefaal het?  Ek het lankal moed opgegee met die sielkundige benadering van kinders grootmaak. Dit het ‘n kopskoot gekry in my enkelouer dae waar oorlewing my grootste motiveerder was.

Ek is so deurmekaar dat my oudste dogter van dertien, haar wekker tien minute voor myne stel om seker te maak ek staan betyds op om hulle almal wakker te maak.

Ek het twee weke terug my oudste twee kinders vergil wat baklei het oor ‘n KORRELTJIE pienk rice krispies en in die proses die hele bak omgegooi het. As hulle pa hulle nie gered het nie sou ek hulle gedwing het om dit van die vloer af te eet.

Ja, ek lees tans ‘n boek genaamd ‘The Confessions of a Bad Mother’.

‘The Middle’ is my gunsteling TV program, want dit laat my effens normaal voel.  Ek voer my kinders gereeld bokspap in die aand as hulle kla oor die groente op hulle borde..

Ek het Sondag in die kerk met ‘n vrou gepraat wat ‘n klein, pienk, vyf maande oue babatjie het.  Haar oë blink terwyl sy praat oor min slaap, haar kind wat skree as sy vir haar skoene aantrek en hoe moeilik dit is om kerk toe te gaan met die pragtige dingetjie.  Sy maak my skoon tranerig terwyl sy praat oor haar babatjie se perfeksie, slaap roetines en die vreugde van Ma wees.

Oppad huis toe dink ek, my jongste se slaap roetine is om voor die TV aan die slaap te raak terwyl ek haar rug kielie en hierdie nuwe Mamma sal my nooit glo as ek vir haar vertel dat sy eendag heel moontlik met ‘n histeriese ondertoon in haar stem ‘SHARRAAAAAAP!’ vir die pienk dingetjie sal wil skree nie. Of dat sy haarself in die badkamer sal wil toesluit, want sy het die behoefte om ‘n glas pienk melk oor haar vierjarige se kop uit te gooi nadat sy ‘n tantrum gooi omdat jy gewaag het om  eerste die melk, en toe die poeier in te gooi. DIT MOET GLO ANDERSOM WEES.

Ja, Ma wees.

Niemand berei jou voor op die reis nie.  Daar is geen boek vir dit nie, want selfs die mees gefokusde, agtermekaarste, georganiseerde Ma doen dit soms verkeerd.

Ons skree soms wanneer ons moet sag praat en ons ignoreer goed wat ons moet straf.

Ons gee vir gluten intolerante kinders pizza met ‘n koring basis en vir hiperaktiewes MSG en rooi koeldrank.

Ons drink soms twee glase wyn vir die behoud van die vrede en om ons oorblywende sinne te preserveer.

Ons het soms net nie krag om te wonder oor die effek van ons woorde en aksies op ons bloedjies nie. Ons probeer ons uiterste bes in die sirkus waarin ons ons bevind.

Ons het ook ‘n stowwerige boek, ‘Seven habbits of a highly effective family’, van Stephen Covey op ons boekrak. Daar is ñ vergeelde boekmerk in tussen bladdy sewentig en een en sewentig.

Vir ons is daar comfort in die chaos.  Vir my in elk geval.  Daar is mos ‘n sê ding ‘Happy wife, Happy life’  Dieselfde kan seker gesê word van die Ma?

Gooi weg die boeke en leef elke dag soos dit kom.  (Ek is nie ñ kenner nie, so jy doen die op eie risiko)

Bid hardop vir jou kinders en laat hulle hoor wanneer jy vir die Here dankie sê dat hy jou geseën het met super spesiale, pragtige kinders. Laat hulle ook hoor as jy jammer sê vir dit wat jy verkeerd gedoen het.

Druk jou kinders styf teen jou vas, sê meer ja as nee.  Laat hulle bak en brou en verf en plak en plak hulle skepsels teen die yskas en kamermure. Sê vir hulle jy is lief vir hulle.

Lag vir die chaos, laat hulle foute maak, leer hulle naasteliefde deur self jou naaste lief te hê.  Sê en wys vir hulle dat hulle goed genoeg is.  Maak ‘n fuss van hulle  uniekheid.

Gebruik bergamot essence vir al die hare wat jy uit jou kop getrek het.

Straf hulle wanneer hulle verkeerd is, gil as die situasie dit vereis. Sê opreg jammer vir die kere wanneer jy wel onnodig baklei het.  Budget vir goeie koffie en goeie wyn.

Kry ‘n sleutel vir jou kamerdeur.   Leer hulle van PMS en dat jy soms soos ‘n leeu voel wat skapies vir brekfis wil opvreet. Onthou ook om te beklemtoon dat hulle dan ékstra soet moet wees.

Leer hulle dat jy nie perfek is nie sodat hulle nie eendag perfeksie van die lewe verwag nie.

Wys vir hulle jou hartseer.

Ons doen nie ons kinders ‘n guns deur hulle die heeltyd te beskerm teen die moeilike goed nie.  Ons kan hulle nie vir altyd beskerm nie.  Rus hulle toe vir hulle sirkus eendag.

Jy is goed genoeg.  Foute en al.  Goed genoeg.  So skink ‘n glas van daardie goeie wyn en ontspan.

 

 

 

© 2016, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Oorlog op Heilige grond

Die dood sonder ‘n graf
Jy bou ‘n monument in jou hart
‘n geheime plek waar jy kan kniel
‘n Veilige plek waar jy kan ween en dankie sê
‘n Plek waar jy ‘n blom kan neersit
Herinnerings kan herleef
Waar jy in die lig kan bid
Vir ‘n lewe wat verby is
En lewe wat begin
Dooie bene wat lewend word
In jou hart en in jou gees
‘n beeld van ‘n nuwe mens,
want dit het die Here geweet
was jou grootste wens

© 2015 – 2016, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Geestyd

IMG_0750

Ek was vir amper ‘n jaar stil..
Na my laaste skrywe die 23ste Desember 2013 het daar soveel gebeur.
Kom ek begin by die 24ste

Ek was bang vir Kersfees. Daar was geen afwagting nie. Geen opgewondenheid nie. Dit was ‘n dag wat my met angs gevul het.
Die logistiek daaraan verbonde. Hoe laat gaan die kinders na Pappa toe? Wanneer moet ons geskenke uitdeel? Hoe gaan ek alleen dit regkry om hulle aandag af te trek en dan skelm die geskenke onder die boom laat verskyn? Wat maak ek om te eet? Doen ek baie moeite met kos of koop ons KFC?

Hoe kry ek dit reg om nie te huil nie? Dit was immers my eerste kersfees sonder my man. Al wat ek wou doen is huil as ek daaraan dink. Ek wou ween vir my verlies aan normaal. Ek wou ween en skree en ‘n poolnoodle teen ‘n boom stukkend slaan vir die onregverdigheid van die lewe!

Wat doen my eksman vir Kersfees? Gaan hy dit alleen spandeer of saam met haar? Wat gaan hy vir haar koop? (simpel, maar ek is immers ‘n vrou!). As hy dit alleen spandeer gaan hy hartseer wees? Ek kon dit nie verduur om aan hom te dink alleen en hartseer nie, maar ek wou ook nie hê dat hy saam met haar moet wees nie.

En dan, die grootste vrees van alles, my kinders. Hoe gaan hulle voel die Kersfees? Die verantwoordelikheid het so groot gevoel, want soos alles met die egskeiding, hang hulle reaksie af van my reaksie. Hulle hou my dop. Lees goed in my gedrag en gesigsuitdrukking.

So ek was bang vir Kersfees.

Ek het baie scenarios oorweeg. Prentjies en moontlike uitkomste in my kop laat draai. Ek het besluit om Kersfees oor ander mense te maak. My gedagtes weg te dwing van my swak en ellendige omstandighede na ander mense se ellendige omstandighede.
Ek het op die ingewing van die oomblik besluit om Oukersdag na ons Kerk se ‘Miracles in the Park’ te gaan.
Dis ‘n pragtige projek waarvoor daar maande lank kos, klere en speelgoed ingesamel word.
Op die dag bedien hulle amper 2000 mense met kos vir ‘n week, klere vir die gesin en speelgoed vir die kinders.
Ek wou beleef dat ek baie rede het vir dankbaarheid. Ek wou my kinders hierby betrek en het hulle saam gevat.

Ek was skaars daar toe my foon lui. Dit was my eksman. Ek het onmiddelik aan sy stem gehoor dat hy kwaad is vir my. Ek het dadelik vir hom gesê dat hierdie dag, hierdie oomblik, moeilik genoeg is vir my en dat ek nie met hom wil praat nie. Hy het egter aangehou. Hy het my aangespreek omdat ek ‘n bybelvers op sy facebook blad gepost het. Dit het Flossie glo ontstel en dit bemoeilik sy verhouding met haar, want dit laat haar onseker voel.
WAT!!!!!!???
Selfs ‘n jaar later laat die herinnering my nekhare orent kom.
Ek het dit verloor. By die kerk se geleentheid, omring met my gemeentelede.
Ek het ‘n paar meter weggestap en op hom begin gil.
‘Hoor jy jouself?’ ‘n oktaaf hoër ‘Hoor jy die Flerrie?’ (ek is seker ek het ‘n minder vleiende woord gebruik)
ek het herhaaldelik vir hom geskree ‘JY IS BLIND!’
‘BLIND!!!!!’ Hy was vol berou en het oor die foon begin bid ‘Here help my om te sien’
Ek het die foon doodgedruk en bewend myself probeer kalmeer.
Ek het dit vir presies twee sekondes reggekry.
Ek het ‘n boodskap aan hom en Flossie gestuur. Venynig en vol haat.
Ek wou hulle seermaak.

Het dit my beter laat voel? Nee..
Ek het soos ‘n robot pakkies begin aangee vir die strome mense. Soos die dag aangaan het die woede my verlaat en het hartseer het van my besit geneem. Ek het dolleeg gevoel.
Die dankbaarheid van die mense om my en die armoede en swaarkry het my skuldig laat besef dat ek so baie het om voor dankbaar te wees. Die Here het ‘n pleister op my seerkry geplak en ek het dit reggekry om nie inmekaar te sak en in die bondel te bly lê nie. Ek het my kop weereens opgelig en ‘n tree vorentoe gegee.
Die aand het ek opgewonde saam met die kinders na tekens van Kersvader begin soek. Ons het geskenke oopgemaak, oorskiet pizza van die middag geëet en ek het popwaentjies aanmekaar probeer sit en rekenaarspeletjies probeer installeer. Daar was ‘n leemte en ek het myself toegelaat om my kussing nat te huil.

© 2014 – 2016, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Leeg

10/06/2013
Die siende blind
ñ weggooikind
Pyn wat ruk
Vel afpluk
ñ hart wat breek
ñ tong wat smeek
ñ brein wat weet
jou liefde is wreed
Die seer te erg
Vir hierdie berg
Bloed en geen
Drie keer geseën
Brose siel
Wat ons verniel
Weg gesmyt
Op gebruik
Leeg gehuil
Leeg gegee
Leeg getap
Plat getrap

© 2013 – 2016, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share