Woord

image

My kop is vol interne dialoog
Dit warrel van intonasie
Ongespreekte insinuasie
Noanses en rym

In my kop woed ‘n eensaam dialoog
Dit maal met woorde
Taal akkoorde
Wrewel en pyn

In hierdie binnewêreld hel
Verdwyn die self
In ‘n swart gat
van soek en delf

In hierdie donker tronk
Word die antwoord ontdek
En uitgehaal
agter grendel en hek

© 2016, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Donker

image
Ek lees vir jou Ingrid Jonker op die strand.

Jy vra vir my hoekom klink sy so donker?
Ek kyk verbaas na jou, onverhoeds betrap deur jou insig, en staar vir ñ oomblik oor die see.

Voor ek die regte woorde het praat jy weer.

Hoe oud is sy nou?
Ek kyk na jou en sê sy is al 50 jaar gelede dood.
Sy was jonk toe sy sterf, net een en dertig.
Jy vra my of sy siek was en ek wonder vir ñ oomblik hoe om vir jou te verduidelik hoe Ingrid Jonker gesterf het.

Jy kyk afwagtend na my. Ek sê vir jou sy wou nie meer lewe nie. Sy het selfmoord gepleeg deur op ñ donker aand die koue see in te stap en haarself te verdrink.

Jy vra nie verder uit nie. Sê net sjoe, dis erg…

Ons sit skouer aan skouer en kyk na die golwe. Ek weet jy probeer verstaan hoe iemand so iets kan doen.

Jy is dertien jaar oud, jonk en onskuldig.

Ek sit my arm om jou en sê dat dit soms voel asof die lewe té moeilik is. Soms lewe mens te veel in jou kop.
Party mense kan probleme makliker hanteer, ander kan nie.
Die geheim is om te praat oor dit wat in jou kop is.. Nie net in private rym of dagboeke nie. Rerig te praat met iemand wat luister en omgee.
Hulp te soek en te vra.  Daar is altyd ñ ander uitweg.

Jy lê jou kop op my skouer. Ons sit en kyk weer na die golwe en ek bid dat jy my woorde sal onthou op die dae wanneer jy voel asof die lewe vir jou te veel is.

Jy sit regop en vra my of jy die boek kan leen. Jy sê opgewonde ‘dalk vertel haar gedigte haar storie’. Ek sê ja, maar weet dat jy as ons by die huis is daarvan sal vergeet. En dis reg so, want as jy dertien jaar oud is is daar nog baie tyd om te leef en te probeer verstaan.

Van lewe in jou kop verstaan ek..

Die Here was my genadig.
Ek kon altyd in die donkerste tye, my oë op die lig hou.
En daarvoor is ek dankbaar.

© 2016, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Lewe

100_6811Toe beland ek in ñ maalkolk
ñ toestand van dronk word
ñ seesiek gemors
ñ toestand van stom word

In hierdie sinnelose gedraai
Verloor ek my kop
Oorverdowende lawaai
Dwing my om te stop

Terug te draai na my
Die spieelbeeld te ontleed
Tyd te vat om my te bevry
Van dit wat my lewend opvreet

Ek het vandag ñ dag vir myself gegryp. Nie gevat nie..GEGRYP.

Wanneer die stemme in ons kop harder praat as die stiltes, moet jy besef dat jy nader aan ingee is as wat jy glo.

Die punt is ons haal asem. So wat is die punt van asemhaal as jy dit nie eens meer agterkom en waardeer nie? Ons lewens bestaan uit soveel meer as werk, die mense wat ons liefhet, geld, prestasies. Ons lewens bestaan uit ONS. Hoeveel tyd spandeer ons aan ons?
Aan die dinge wat die dam waaruit ons omgee en liefde vloei, volmaak?

Ek is ñ werkende ma van drie jong dogters. Ek is ñ vrou wat moet werk om haar verhouding te laat blom. My werk bestaan uit gee. Vriendskappe vat moeite om in stand te hou as jy werk. My kinders het my nodig. Hulle het tyd nodig, moeite nodig om hulle te laat floreer. Die alledaagse sluk my in.

My dae bestaan uit jaag. Jaag na wat?

Ek weet nie, want soos ek hier skryf kan ek amper nie eens onthou uit watse goed gister bestaan het nie. Al wat ek onthou is dat dit soos alle dae voor dit ñ gejaagde dag was.

So gisteroggend het ek besef, ek kán nie meer nie. Ek moet herlaai. Ek moet ontlaai.
Vakansie tyd is ver. Die jaar is jonk en ek voel asof ek óp geleef is.
Die lewe is kort genoeg. Ek wil die oomblikke kan onthou. Ek wil kan agterkom as daar ñ oomblik is!

Ek wil lewe. Nie net bestaan nie.

So vanoggend het ek broos gaan lê dat ñ tingerige vroutjie met die naam Thandiwe my knoppe uitvryf.
Soos haar benerige hande meedoënloos oor my rug gegly het, het daar meer as net die knope in my rugspiere losgekom. Terwyl my kop en my lyf gestoei het, het my onderbewuste gewen.
Terwyl ek stoei om te ontspan het my lyf my gered en vanself begin ontspan. Soos die geur van aromaterapie olies my omgewe het ñ vreedsame hartseer my binnegedring. My lyf wat ek ñ paar minute vroeer krities in die onsimpatieke spïeel beloer het, het begin ontspan onder die aanraking van ñ wildvreemde. Die pyn wat ek gevoel het terwyl sy fokus op een van die talle spasmas, het my laat wonder hoeveel ñ lyf kan vat? Hierdie lyf wat die skuiling is van my kinders. Wat my siel en my hart huisves, my denke en my drome. Hoeveel tyd spandeer ek om my sintuie te gebruik vir my plesier? Wanneer ek in die oggend en aand stort of bad, let ek op na die sensasie van die seep op my vel? Wanneer ek my met room smeer, voel ek hoe glad dit op my vel voel? Wanneer ek afdroog, érvaar ek die growwe koestering van my vel? Wanneer my geliefde aan my hand vat, beleef ek sy nabyheid? Wanneer sy baard teen my wang raak, word my binneste stil en beleef ek die oomblik? Wanneer my kinders op my skoot kruip, voel ek hulle gewig? Beleef ek dit as ñ las of beleef ek dit as ñ tasbare bewys van hulle bestaan?

Voel ek die kielie van die wind deur my hare? Neem ek die warmte van die sonstrale op my vel in?

Mag die Here gee dat elkeen wat hierdie lees en ek wat dit skryf elke oomblik koester as ñ bewys dat ons asemhaal. Mag ek oomblikke van bewustheid hê selfs in die maalkolk oomblikke. Mag ek elke dag tyd maak vir dit wat my met vrede en krag vul sodat ek elke oomblik van my menswees lewe. Mag ek die wonder van die skepping inneem. Mag ek opnuut na mense kyk en hulle raaksien.
Moenie wag dat iemand vir jou toestemming gee om te lewe nie. Moenie wag totdat iemand raaksien dat jy besig is om te verdrink nie. Gryp oomblikke. Steel tyd. Nee EIEN tyd vir jouself. Vir jou. Nét vir jou.
Vat dit en geniet dit.

© 2015 – 2016, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share