Finesse Voelgoed blog: Die alien in my huis

Elkeen van ons dra wonde saam en elke liewe mens kry êrens seer in hulle lewe.  

Die tiener wat nou die dag in Vredekloof in die Weskaap weggeloop het, het heel moontlik al baie seergekry.  Die kommentaar van mense wat haar en haar omstandighede nie eens ken nie het my stomgeslaan.  Sy kort ‘n ordentlike pakslae was die gewildste.  Sy is verskriklike name genoem en veroordeel deur sogenaamde christelike volwassenes.  

Huh?  Sal ‘n pakslae by ‘n kind wat waarskynlik al baie seerder as houe op haar boude gekry het, werklik ‘n verskil maak?   Weet jy hoe ‘klein’ en kwesbaar ‘n dertienjarige nog eintlik is?    

Ek weet, want my dogter is veertien.  ‘n Vriendin het een keer die volgende gesê oor haar tienerdogter; ‘Dis asof sy as háár kind gaan slaap het, maar as ‘n alien wakker geword het.’  Ek het natuurlik gedink dit sal nooit met my dogter gebeur nie, maar die alien is hier. Dis ‘n nuwe fase in my kind se lewe en ek moes alien taal aanleer.  Soms raak sy weg in my huis.  Sy is so baie op haar eie dat ons maklik kan vergeet sy is daar.  

Weet jy wat in jou kind se lewe aangaan?  Ken ons werklik nog ons tieners of los ons hulle agter hulle toe kamerdeure en dink dit is aanvaarbaar dat hulle nie meer saam met ons in die openbaar wil verskyn nie.

 ‘Toemaar Sussie, ek weet die grootmense is boring.  Bly maar by die huis en doen jou huiswerk.’  

Wat maak hulle agter die toe kamerdeure?  Waarna kyk hulle?  Met wie gesels hulle? Lag hulle nog en speel hulle nog?  Is hulle gelukkig en lief vir hulleself?  

Die hartseer feit is dat baie kinders nie meer hulle eie lewens leef nie. Hulle kan op sosiale media enige iemand wees wat hulle wil wees.  Dis soos ‘n dwelm.  Die goedkeuring van wildvreemdes gee vir hulle die fix wat hulle nodig het.  Om gewoon te wees trek nie aandag nie.  Dis dan wanneer ‘n dertienjarige meisietjie ‘n foto op Facebook post van haar bene wat ontbloot is.  Skielik kry sy aandag.  Baie siek aandag, maar vir haar die aandag wat sy nodig het om goed te voel oor haar lewe.  Sy het meer en meer van hierdie dwelm nodig en sy glo later al die leuens wat sy vir haarself vertel.

Die Heuwels Fantasties sing ‘Dinge wat jy miskyk sal in opstand kom.  Die kleinste ding wat jy miskyk sal in opstand kom.’

Kyk ons ons kinders mis?  Ons is saam in een huis, maar alleen.  Selfone isoleer mense.  Elkeen is op ‘n aparte plek in dieselfde huis besig met aparte dinge.  Niemand leef meer hulle eie lewe nie.  Ons bemoei ons met mense wat ons nie eens ken nie terwyl ons mans, vrouens, ouers en kinders stom skree vir aandag, aanvaarding en begrip.  

Net jý sal weet wat in jou huis aangaan.  Net soos ék weet wat in my huis aangaan.  

Die wegloop van daardie onbekende graad 7 dogtertjie van die Wes-Kaap het my geruk.  Sy moes lankal verlore gevoel het voordat sy gekies het om in ‘n vreemde kar te klim om na ‘n vreemde plek te gaan na vreemde mense toe.  

Ek weet ook baie goed dat jy nie fisies hoef weg te loop om verlore te wees nie.  

Sien jou Alien raak al verstaan jy nie wat de heng in daai koppie aangaan nie. Meng in in hulle lewens, want dit wys dat jy belangstel.  Jy irriteer hulle anyway op jou beste dag, so gee hulle nou maar ‘n rede om geïrriteerd met jou te voel.  Bly hulle ouer.  Hulle het genoeg tjommies.

Ons moet die voorbeeld wees wat hulle volg.  Ons moet leiding gee en beheer vat.  All Star tekkies en iphones vervang nie drukkies en aandag nie, al maak dit hulle harte momenteel bly.  Gee jou tyd en aandag vir hulle.  Dis die dinge wat hulle laat voel dat hulle lewens die moeite werd is om te lewe.  

Kyk na hulle en sien hulle raak.

#closeddoorsmustfall 

© 2017, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Wat maak dit saak?

Ek sal die dag nooit vergeet nie.  Ek het haar van ver af sien aankom. Haar lang, maer lyfie krom en haar kop afwaarts gewend.  Sy het haar sportklere aangehad en was oppad netbal toe. Toe sy my sien het sy in trane uitgebars. 


Facebook
TwitterShak sal die dag nooit vergeet nie.  Ek het haar van ver af sien aankom. Haar lang, maer lyfie krom en haar kop afwaarts gewend.  Sy het haar sportklere aangehad en was oppad netbal toe. Toe sy my sien het sy in trane uitgebars. 

“Ek wil nie gaan oefen nie. Ek sit net langs die baan en kry nie ‘n beurt nie. Wat help dit Mamma, ek is nie goed genoeg nie! Hoekom is ek nooit in ‘n span nie?’

Ek het haar tas gevat en ons het gegaan. Dit was die einde van spansport vir sussie nommer een.

Sy was op die kortlys toe prefekte gekies is en die dag toe hulle moes hoor kom sy vrolik aangehardloop.  ‘Mamma! Raai wat! Ek is nie gekies nie! Yes!!”

Ek het met oordrewe verligting gesê: “Dankie tog! Nou hoef ek nie met die fondsinsameling vir die prysuitdeling te help nie!” en haar ʼn ekstra stywe drukkie gegee.

Hierdie liefste kind van my, wil bitter graag op die top 20 akademiese toer gaan die jaar. Sy het laas kwartaal ‘n 81% gemiddeld gehad (selfverdiend, sonder enige hulp van ons) en raai wat hoor ons nou die dag?  Sy was laas kwartaal nommer 21 in haar graad. Haar jaargroep is klaarblyklik freakishly slim. 

Sy het wél nog ‘n kans om haar plek op die toer te verseker, maar ons het uncapped WiFi drie dae voor die Junie eksamen gekry en need I say more?

Wat gaan ek vir haar sê as sy nie op die toer kan gaan nie?  Een woord…WiFi!  Sy sal verstaan en lag.

Voel sy minderwaardig omdat sy nie in ‘n sportspan is nie?  Gaan sy inmekaar stort as sy nie op die top 20 toer gaan nie?  Gaan sy voel sy is waardeloos?  Ek hoop nie so nie, want die dag toe ek haar van spansport gered het, het ek haar hand gevat en vir haar gesê: “Ag dis sommer crap Sussie, het ek jou al vertel van die dag toe ek my nat gepiepie het toe die skoot klap by my graad twee atletiek? Ek was ook nooit in ‘n span in die laerskool nie. Almal was bang ek kry ‘n glipsie as die fluitjie blaas.”

Ek het haar die aand voor slaaptyd styf vasgehou en vir haar gesing: “Weet jy dat Jesus jou liefhet, weet jy dat Hy baie van jou hou.  Sommer net soos jy is, want jy’s kosbaar en spesiaal vir Hom”.  Ek het haar gesoen en vir haar vertel dat sy soveel meer werd is as ‘n netbalspan. Sy is my Lallie en God se prinses.

Ek het dieselfde liedjie al baie vir haar gesing…

Hoekom maak kinders se prestasies vir ouers soveel saak? Dis nie asof daar ‘n prysuitdeling vir ouers is nie?  Kan jy jou dit voorstel? “Mev Hogenboesem wen die ‘WATOPAARDEMAAKDITSAAK’ wisseltrofee vir Ma van die jaar vir Sussie Hogenboesem se uitmuntende prestasies!”

Hoe durf ons ons kinders minderwaardig laat voel as hulle nie volgens die wêreld se standaarde presteer nie? 

Party kinders dartel en droom besonders goed. Party kinders deel liefde en drukkies uit waar hulle gaan. Party kinders het die gawe om mense te laat lag.  Party kinders is vry geeste met uitstekende redenasie vermoëns en abstrakte denke.  Daar is nie prysuitdelings vir hierdie talente nie. Waar gaan hierdie kinders erkenning kry as hulle dit nie in hulle huise kry nie?

Wees jou kind se veilige plek.  As jy nou ‘n groot storie maak van swak punte, gaan hulle in die hoërskool probeer om hulle rapporte te onderskep en hulle punte probeer verander.  Vra my Ma.. sy was vreeslik kwaai en ek was BANG orraait!


Facebook
Twik sal die dag nooit vergeet nie.  Ek het haar van ver af sien aankom. Haar lang, maer lyfie krom en haar kop afwaarts gewend.  Sy het haar sportklere aangehad en was oppad netbal toe. Toe sy my sien het sy in trane uitgebars. 

© 2017, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

My sonneblomkind met die ADHD

Daar groei ‘n blom in ons huis. Sy is klein, tingerig en lyk op die oog af broos. Sy is so mooi dat ek partykeer in verwondering na haar staar. Baie mense sal haar verwar met ‘n geel madeliefie, maar ons wat haar ken weet sy is ‘n jong sonneblom.


Facebook
Twiaar groei ‘n blom in ons huis. Sy is klein, tingerig en lyk op die oog af broos. Sy is so mooi dat ek partykeer in verwondering na haar staar. Baie mense sal haar verwar met ‘n geel madeliefie, maar ons wat haar ken weet sy is ‘n jong sonneblom.

Woorde is haar son en ons aanraking haar water. Ons liefde is haar grond.

‘n Klein blougrys pilletjie is die stutpaal wat haar tenger stingel beskerm teen onweer en wind. Ons sonneblom het ADHD.

In perfekte weersomstandighede bly haar kop na die son gedraai, maar soos die lewe gaan, bly die weer nie perfek nie. Sonder Concerta knak haar stingeltjie maklik as die wind waai.

Wanneer jy openlik praat oor ADHD is daar baie opinies en raad. Meeste mense minimaliseer dit en maak dit af as net bésig en verstrooid, swak dissipline of gebrek aan roetine. Hulle laat jou as ‘n ouer onbewustelik bietjie soos ‘n mislukking voel… Wanneer jy die woord medikasie noem, dan is baie vinnig om met geligte wenkbroue te vertel van die newe-effekte en raad te gee oor alternatiewe terapieë en aanvullings.

Bitter min mense verstaan werklik wat ADHD is en watse effek dit op jou kind en jou huisgesin het. Hulle weet nie dat hierdie klein pilletjie my kind se wêreld verander het nie, want sien… ‘n kind met ADHD se lewe is nie so eenvoudig nie.

Hulle weet nie hoe dit voel as mense die heeltyd aanmerkings maak oor hoe lewendig en besig jy is nie. Meeste mense vergeet dat jy nie doof is nie en dat jy hulle kommentaar kan hoor. Hulle plak daardie etiket regoor jou voorkop vir almal om te sien.

Hulle weet nie hoe dit voel as jy per ongeluk by die skool ‘n maatjie deur die gesig slaan omdat jy met jou arms uitgestrek in die rondte tol omdat jou sensoriese sisteem oorlaai is nie. Hulle weet nie hoe bang jy raak vir die gevolge van sulke gebeurtenisse nie en dat geen woorde, drukkies en gerusstelling die vrees wegvat nie.

Hulle weet nie hoe magteloos jy voel as jou kind in ‘n impulsiewe woede oomblik ‘n skêr vat en die helfte van haar pragtige hare afsny nie. Hulle weet nie hoe dit voel as jou agtjarige dogtertjie met haar blonde hare in haar hande voor jou staan en huilend vir jou sê, ‘Hoekom doen ek dit Mamma? Hoekom het ek nie gedink nie?’

Hulle weet nie hoe breek jou hart as jou kind vir jou sê ‘Ek wens ek kan doodgaan Mamma. Almal raas net altyd met my.’

Hulle weet nie hoe dit voel as jou kind op ‘n rondomtalie by ‘n speelparkie is en dit so vinnig in die rondte draai dat al die ander kinders haar smeek om op te hou en sy lag en lag nie… want vir haar is daar nie perke aan vinniger nie.

Impulsiwiteit maak vriendskappe moeilik, want sy speel rof en sê goed sonder om te dink aan die gevolge van haar woorde. Sy is soos kwik wat jy probeer vasvat, maar dit gly tussen jou vingers deur. Ek het al baie keer gesien hoe maatjies haar probeer bymekaar hou en dit nie regkry nie en uiteindelik omdraai en wegstap.

Hulle weet nie hoe dit voel om jou kind se wiskunde vraestel terug te kry en te sien hoe sy antwoorde agterstevoor en deurmekaar geskryf het nie, want so besig soos haar lyfie is, net so besig is haar brein.

Dan gee jy in en gee vir haar die pilletjie wat na toetse en aanvullings en terapieë voorgeskryf is, want jy is raadop en desperaat. Jy weeg twee slegte situasies teen mekaar op en kies die beste sleg.

Jy sien binne ‘n paar dae ‘n verskil. Sy bou ‘n legkaart klaar. Sy lê in die sonnetjie op die bank en lees ‘n boek. Sy sit so stil by haar ousus se klavier kunswedstryd dat ‘n goeie vriendin wat dieselfde pad met haar seun geloop het saam met my ‘n traan wegpink van dankbaarheid. Sy wieg saam met die musiek en jy moet jouself keer om nie die heeltyd na haar te staar nie.

Haar wiskunde punte verbeter met 23%. Sy kry meer positiewe terugvoer van die wêreld as negatiewe woorde en sy gedy in die son.

Jý mis haar soos sy was. Sy is getem en haar passie is gedemp. Dít is die ander sleg. In die aand wag jy vir dit, want dit kom elke aand as die medikasie uitgewerk het terug. Ons nar, ons wawielmakende, katjagende, sussietergende, warrelwind, grapjas liefste Sonneblom.

Sy doen niks op ‘n gewone manier nie. Sy bak koek met haar eie resep, want om resepte te volg is soooo boring… Sy maak vir haar sagte speelgoed rokke en mantels en kopbande met klere (wat sy nog dra!) wat sy opknip in haar impulsiewe oomblikke. Sy bou kunswerke met al die skatte wat sy opgaar. Sy gaar álles op. Haar kamer is chaoties. Haar kleredrag is uniek en flambojant.

Naweke gee jy vir haar ‘n breuk sodat sy kan eet en vrolik wees. Teen Saterdagmiddag sit jy met jou hande in jou hare, jy raas en keer en ignoreer haar tienersussie se verwytende kyke. Jy lag en gryp haar vir ‘n stywe drukkie as sy verby jou spoed.

ADHD is ‘n werklikheid in baie mense se lewens. As jy dalk ‘n kind ken wat soos myne klink, wees genadig. Sien hulle uniekheid raak. Pluk die labels af. Kyk met deernis na hulle. Hulle kan nie help nie.

© 2017 – 2019, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Die bekentenis van ñ (net-net) goed genoeg Ma.

FacebookTwitterSk het Sondag in die kerk met ‘n vrou gepraat wat ‘n klein, pienk vyf maande oue babatjie het. Ek het Sondag in die kerk met Haar oë blink terwyl sy praat oor min slaap, haar kind wat skree as sy vir haar skoene aantrek en hoe moeilik dit is om kerk toe te gaan met die pragtige dingetjie.  Sy maak my skoon tranerig terwyl sy praat oor haar babatjie se perfeksie, slaap roetines en die vreugde van Ma wees. 

by Blogger –  / Oct 31, 2016 / 4 Kommentaar / Gelees deur 81799 mense.

Ek het Sondag in die kerk met ‘n vrou gepraat wat ‘n klein, pienk vyf maande oue babatjie het.

Haar oë blink terwyl sy praat oor min slaap, haar kind wat skree as sy vir haar skoene aantrek en hoe moeilik dit is om kerk toe te gaan met die pragtige dingetjie.  Sy maak my skoon tranerig terwyl sy praat oor haar babatjie se perfeksie, slaap roetines en die vreugde van Ma wees.

Op pad huis toe dink ek, my jongste se slaap roetine is om voor die TV aan die slaap te raak terwyl ek haar rug kielie en hierdie nuwe Mamma sal my nooit glo as ek vir haar vertel dat sy eendag heel moontlik met ʼn histeriese ondertoon in haar stem SHARRAAAAAAP vir die pienk dingetjie sal skree nie. Of dat sy haarself in die badkamer sal wil toesluit, want sy het die behoefte om ʼn glas pienk melk oor haar vierjarige se kop uit te smyt nadat sy ʼn tantrum gooi omdat jy gewaag het om eerste die melk, en toe die poeier in te gooi. DIT MOET GLO ANDERSOM WEES.

Ek is soms so deurmekaar dat my oudste dogter van dertien haar wekker tien minute voor myne stel om seker te maak ek staan betyds op om hulle almal wakker te maak.

‘The Middle’ is my gunsteling TV program, want dit laat my effens normaal voel.  Ek voer my kinders gereeld bokspap in die aand as hulle kla oor die groente op hulle borde..

Ja, Ma wees.

Niks berei jou voor op hierdie reis nie. Selfs die mees gefokusde, georganiseerde Ma doen dit soms verkeerd.  Ons skree soms wanneer ons moet sag praat en ons ignoreer goed wat ons moet straf.  Ons gee vir gluten intolerante kinders pizza met ʼn koring basis en vir hiperaktiewes MSG en rooi koeldrank. Ons drink soms twee glase wyn om ons oorblywende sinne te preserveer. Ons het soms net nie krag om te wonder oor die effek van ons woorde en aksies op ons bloedjies nie. Ons probeer ons uiterste bes in die sirkus waarin ons ons bevind.

Die grootste guns wat ek nog ooit vir myself gedoen het, was die dag toe ek besluit het om elke dag te leef soos dit kom.  Eg en opreg.

Bid hardop vir jou kinders en laat hulle hoor wanneer jy vir die Here dankie sê dat hy jou geseën het met super spesiale, pragtige kinders. Laat hulle ook hoor dat jy jammer sê vir dit wat jy verkeerd gedoen het.  Druk jou kinders styf teen jou vas, sê meer ja as nee.  Laat hulle bak en brou en verf en plak en plak hulle skepsels teen die yskas en kamermure. Sê vir hulle jy is lief vir hulle.  Lag vir die chaos, laat hulle foute maak, leer hulle naaste liefde deur self jou naaste lief te hê.  Sê en wys vir hulle dat hulle goed genoeg is.  Maak ʼn fuss van hulle  uniekheid.

Straf hulle wanneer hulle verkeerd is, gil as die situasie dit vereis. Sê opreg jammer vir die kere wanneer jy wel onnodig baklei het.  Budget vir goeie koffie en goeie wyn. Gebruik Bergamot Essence vir al die hare wat jy uit jou kop getrek het.   Kry ʼn sleutel vir jou kamerdeur.   Leer hulle van die simptome van PMS en dat jy soms soos ʼn leeu voel wat skapies vir brekfis wil opvreet.

Wys hulle dat jy nie perfek is nie sodat hulle nie eendag perfeksie van die lewe verwag nie.  Wys vir hulle jou hartseer.  Ons doen nie ons kinders ʼn guns deur hulle die heeltyd te beskerm teen die moeilike goed nie.  Ons kan hulle nie vir altyd beskerm nie.  Rus hulle toe vir hulle eie sirkus eendag.

Jy is goed genoeg.  Foute en al.  Goed genoeg.  So steek ʼn  vuur aan en skink ʼn glas van daardie goeie wyn, en ontspan.

© 2017, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Finesse Voelgoed blog -Die Honger

My stryd met die skaal kom nie van vandag af nie.  Ek was kleintyd grof van been en is redelik gereeld herinner aan ons genetiese geneigdheid tot ronde gesiggies en ruim heupe.

My oupa Bosman het glo met ons eerste ontmoeting gesê ‘Kyk daai sterk armpype.’

Met my derde swangerskap het ek die skaal ordentlik laat kreun en toe die bom in my lewe bars het ek binne drie maande van intense hartseer en ellende 35 kilogram verloor.

Ek moet ook noem dat ek soos ‘n verwoede dier geoefen het. So erg dat baba nommer drie ‘n bottelbaba was en ons haar nou maar met kommer dophou om te sien wat die langtermyn gevolge gaan wees.

Toe tref die liefde en geluk my weer en ons vier fees en eet koek en tert en bacon en eiers en tuisgemaakte brood en aarbeie wat in chocolate gedip is en drink wyn en romerige cappuccinos asof daar geen môre is nie.  Too merry.  Voor ek my pofferige oë uitvee is ek 8 kilogram swaarder.  Dit was erg, maar hanteerbaar, want ek was nogsteeds aan die oefen. Met minder aggressie natuurlik en sonder die opswepende klanke van Jack Parow in my ore.  Awe.

Ongelukkig val ek toe van my fiets af en beseer my reeds gekrokte knie tot so mate dat ek ‘n knievervanging benodig.  In ‘n oomblik van waansin youtube ek die prosedure en besluit summier ek sal maar voort suffer. Die volgende logiese stap is om dit wat erge pyn veroorsaak te vermy en so hou ek op met oefen.

Nou weeg ek nog swaarder, maar die groot verskil is dat ek soos ‘n geflopte kaas soufflé platgeval het. My lyf het dimpels waar ek nie geweet het mens kan dimpels kry nie. In tert terme kan ek seker sê my meringue is bietjie pap en in poeding terme kan ek vergelyk word met sago.

Sondagmiddag lê ek op die bed en doen my kegel oefeninge soos dit ‘n goeie forty somethinger betaam. My vyfjarige kom lê haar kop op my sagte boesem neer en giggel ‘Mamma lýk of mamma ‘n baba gaan kry, maar mamma gaan nie, hie hie hie.’

Inderdaad, hie hie hie, snik snik…  Ek besluit net daar en dan ek gaan nooit weer kos oor my lippe laat kom nie.  Van Maandag af natuurlik.

Banting klink na die roete om te volg.  Ek kan nie lewe van blare en wortels nie… kon nog nooit en sal ook nooit kan nie.  Ek begin die dag te pragtig met ‘n romerige omelet en bulletproof koffie.  My kind speel klaviereksamen en my senuweeagtige kake soek iets om te kou. Ek staan sterk. Sy maak klaar en ons gaan celebrate haar oorlewing.  Ek vergeet ek bant en foeter met glorie van die wa af en suip ‘n double thick BAR ONE milkshake saam met haar.

Dinsdag is ‘n nuwe dag en ek eet roereier met klapperolie en room vir ontbyt.  Die middag is dit avo en biltong.  Die aand gaan ek saam met vrinne uit en is vol moed.  Ek eet steak en  groente, nogal in botter gaargemaak, te pragtig.  Ek drink wyn vir medisinale doeleindes en die ander drink cocktails. Ek is so trots op myself dat ek nee kan sê vir die helder kleure en sambreeltjies. Ons fantastiese kelnerin hou my glas vol en toe ek tot my sinne kom het ek ‘n chocolate volcano met roomys opgevreet.  Wyn.  Dis rêrig sleg vir ‘n mens.

Woensdag is weer ‘n nuwe dag en ek klim wankelrig op die skaal.  Ek weeg ‘n kilogram swaarder as Maandag toe ek begin diet het.  Ek stap in my cottons na die ander badkamer om my room (lyfroom, né) te kry wat my tiener gesteel het en sing ‘I am who I am..’ uit volle bors.  My oog vang my weerkaatsing in die spïeel en ek staan stil om na myself te kyk.  Eish…  vandag beter bleddiewil die dag wees wat ek onthou dat ek dieet.

Die aand gaan kyk ek Susan Coetzer se eenvrouvertoning ‘Koek en Tert’ by ons kerk.  Dis asof dit vir my geskryf is.  Ek kom so vrolik by die huis aan dat Liefie agterdogtig my asem beruik en vra of hulle nagmaal bedien het. Daar lê halfvol pizzabokse op die eetkamertafel en my tienerdogter spring voor my in, gryp my aan die skouers en sê ‘Be strong Mother, be strong.’

Ek kan nou met trots sê dat ek strong was.  Hierdie einste dogter moes my weer teen die arm klap toe ek gisteraand by die skoolkonsert ingedagte ‘n sweet in my mond wou druk.  Aandagafleibaarheid is nog ‘n probleem in die familie.

Vandag is dag drie.  Wat ek gister bereik het of nie bereik het nie tel nie werklik vandag nie.  Hoe ek vandag doen, dis wat tel.

Elke dag is mos ‘n nuwe dag en ‘n nuwe kans. Be strong people.  Be strong. Awe.

© 2016, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share