Doen dit net.

Hallo. Ek is Annalize en ek twyfel in myself.

Ek wou eintlik net die woorde in swart en wit sien. Ek moet begin met my skryfkursus, maar ek kom nie verby die eerste bladsy van die kursus materiaal nie. My brein haak vas by die woord roman.

Dit is ‘n droom, maar ek kan net op een manier skryf en dit is uit my hart uit sonder om the dink aan dialoog en leestekens.

O hel.. my man het duisende rande (in November 2018) aan hierdie kursus spandeer en nou het ek performance anxiety. Wilde angst.

Hulle sê mos om iets te erken is die eerste stap.

Ek reken daar is baie mense wat nie werk maak van hulle drome nie omdat hulle te bang is vir mislukking. Ons voel te klein vir die droom.

Ons het wel baie legit verskonings. Ons is immers besig, ons damme is leeg, want almal tap ons. Ons kinders het ons nou nodig, ons mans het ons volgehoue, lojale ondersteuning nodig

Ek is ‘n vrou so ek weet dat dit net ‘n halwe waarheid is.

Ons bak eerder ñ duisend koekies vir die koekverkoping voordat ons daardie drafskoene aantrek of weer begin swôt. Ons sê nee vir ons droomwerk, want ons voel skuldig teenoor ons mense. Ons sê ja vir die werk wat ons nêrens heen vat nie, want die ure pas die gesin. Daar is altyd nog ‘n Maandag, nog ‘n week, nog ‘n maand. Totdat daar nie meer is nie..

Ek is die koningin van regverdiging. Ek moedig eerder vreemdelinge in Australïe aan om hulle drome te vervul voordat ek dit self waag om te spring.

Maar vrek weet, met elke selftwyfelende ding wat ons vir onsself sê raak ons drome dowwer. Ons glo later hierdie nonsens wat ons vir onsself vertel. Ons raak valer, bleker en gaan bietjie vir bietjie dood in die binnekant, want ons onderdruk elke bietjie passie en begeerte wat ons het. En ons doen dit aan onsself!

Kyk nou vir my, ek skryf eerder ‘n blog oor my vrees om te skryf voordat ek verby bladsy een, paragraaf drie van my kursus vorder.

Ek het darem nóg ‘n verskoning. My rekenaar battery is op agt persent..heeltemal te laag om myself nou te verdiep in die kursus. Dit help mos nie jy kom net lekker in die zone en dan kan jy nie verder gaan nie. Die kat lê op my skoot en slaap en ek wil haar nie wakker maak om die kabel te gaan haal nie.

Dêmmit julle, kom ons help mekaar om die bul by die horings te pak. Ons as vrouens wat dieselfde stryd stry moet daar wees vir mekaar. Ons moet mekaar se cheerleaders wees.

As iemand wat hier lees my later vandag sien, sê vir my ek kan dit doen. (Behalwe jy Liefie, bly eerder stil..of nee sê iets. Anders gaan ek dink jy het nie my blog gelees nie en dit is ook nie goed vir jou nie.)

© 2019, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Skryf oor skryf

Ek het so lanklaas geskryf dat ek amper my skryfstem verloor het.  Ek praat soveel stories in my kop wat verlore gaan, want ek skryf dit nie neer nie.  Soms maak ek ‘n afgerammelde nota op my foon, maar dit bly net ‘n nota. Ek het soveel voornemens wat net nooit ‘n realiteit word nie.

Ek kan baie verskonings hiervoor gee, maar die feit bly staan, skryf is harde werk en vat dedication. Dis iets wat geoefen moet word en as mens elke keer moet wag vir inspirasie sal daar baie min geskrewe woorde in die wêreld wees.

Ek het vanoggend die volgende foto op facebook raakgeloop en dit het my vreeslik laat dink aan my lewe.

Ek droom so baie keer oor goed, veral skryf, maar when push comes to shove dink ek die een verskoning na die ander uit hoekom ek dit nie kan doen nie. Moegheid, kinders, vrouwees, werk… ag sommer net lewe om te oorleef sluk my lewe en my drome in en laat my met ‘n terleurstelling in myself wat my ‘inner voice’ so negatief maak dat ek dit nie durf neerskryf nie. Een ding wat ek weet is dat wanneer jy jou woorde begin meet en begin dink aan wat mense wil hoor dan kan jy dit maar los. Ek blog want dit gee my ‘n druppel van die bevrediging wat ek nodig het in die lewe.  Soos enige passievolle mens het ek ‘n kreatiewe uitlaat nodig, want anders haal ek al my opgekropte frustrasies op die mense naaste aan my uit.  Skryf moet vloei soos bloed uit ‘n oopgesnyde wond.  As ek verder aan die vergelyking dink klink dit nie so goed nie.

Êrens moet jy seker die bloeding stop voordat jy leegbloei en doodgaan.

Ek skryf op my beste of eerder lekkerste wanneer ek dit laat uitstort.  Soos hierdie. Ek weet nie eens of ek sin maak nie, maar ek weier om te stop en te lees wat ek skryf.  My uitdaging vir die dag.  Ek gaan hierdie op my blog sit sonder om dit te edit, of te dink aan ‘n gepasde afrikaanse woord vir ‘n engelse een en sonder om te kyk of ek mal klink.

Soms moet ons bietjie ophou edit aan ons lewe terwyl ons lewe.  Dit klink ook nie heeltemal reg nie, want ons kan verseker nie edit aan ons lewe as ons opgehou lewe het nie.  Dis dalk die hele punt van die blog.  Hou op met edit en lewe, want eendag gaan die lewe verby wees en ek vir een weier om die stoep te sit met net regrets en wat asse.  Hopelik verstaan iemand my.  Dis tyd dat ek ophou om so baie te dink aan doen en hoe om dit te doen en dit net doen.

Nou maar toe, soos my tante altyd sê, nou maar toe.

 

 

© 2017, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Droom

grass

Ek soek jou op jong lower en gras
Met die reuk van gekneusde blom
in ons neus
Ons asem ñ gewyde hittebron
Ek soek jou in ñ tydgleuf
Waar net nou bestaan
Onder ñ boom wat ons bedek
Met takke en blaar
Ons ledemate verstrengeld
en ons gedagtes baar

© 2016, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Drome

image

Ons almal het drome.

Vergete drome. Flambojante drome. Onrealistiese drome. Onwaarskynlike drome. En dan..daai verpestelike onvervulde drome.
Daai wat ñ ewige holte in jou borskas los…wat ñ hongerte in jou binneste veroorsaak.

Ek kyk vannaand ‘ñ Man soos my Pa’ en ek is so geraak dat ek vanaf die eerste minuut moet trane wegsluk. Later gee ek op en huil met oorgawe en passie.

My pa was ñ alkoholis.

As kind was dit verskriklik. Jy is die heeltyd verskeur tussen liefde en haat. Jy haat nie die mens nie. Jy haat drank. Jy haat die bruin bierbottels wat jy in die garage kry. Jy haat die horlosie wat jy dophou as jou pa ñ entjie gaan ry. Jy haat die harde woorde agter toe kamerdeure. Jy haat feestye en naweke.

Jy haat wie die mens word as hy drink.
Jy haat die mens wat jou Ma word wanneer hy drink.
Jy haat die mens wat jy word as hy drink.
Jy is skaam en jy is kwaad.
Jy is lief en jy haat.
Jy veroordeel en word geoordeel.
Jy voel skuldig en is skuldig.
Jy verdedig en jy baklei.

Jy is ñ opgeneukte warboel.

Jy verstaan nie. En die Here weet jy probeer hard.

Ten spyte van dit alles was my Pa ñ liewe mens. Hy het ons liefgehad met alles wat hy is. Hy het ñ goeie, sagte hart gehad.

Hy is dertien en ñ half jaar gelede dood. En ek onthou meestal net die goeie. Dis asof die dood die slegte laat verdof het. Tot so mate dat dit meestal onwerklik voel.

Vannaand het hierdie fliek my weer laat dink aan dinge wat ek lankal vergeet het.
Dit het my gevoelens laat herleef.
Dit het my laat dink aan my Pa se drome.
Ek weet hy het drome gehad. Wat het hom so gejaag dat hy moes drink om te ontsnap?
Wat het so aan hom gevreet dat hy moes drink om die gat te vul?
Dit het deernis in my hart wakker gemaak.
Ek weet dat hy soos ñ groot mislukking moes voel in die oggend as hy wakker word.
Hy het die heeltyd teen onsigbare spoke en monsters baklei.
My arme Pa..

Halfpad deur die fliek stuur ek ñ whatsapp op ons broer en suster groepie.
‘Kyk die fliek. Dis mooi en hartseer.’

Toe ek weer kyk is daar 10 boodskappe. My sussie is by ñ partytjie en effens vrolik. My broer spot met haar daaroor en met my wat skielik verdwyn het. Iets van my ouderdom..

‘Ek sê ek kyk en huil nogsteeds. Dis oor alkoholisme.’

My broer vra of ek iets probeer sê?

My sussie stuur ñ foto van haarself.
Sy hou ñ glas wyn vas.
Ons begin te spot oor wyn, whiskey en brannas. Oor oud word. Sy speel vir ons deeltjies van die liedjies op die agtergrond. Abba en John Lennon. Ons sê ñ paar keer hallo en koebaai. Ons sê ñ paar keer ons is lief vir mekaar.

Ek weet hulle verstaan.

Sal ek my kinderjare beskryf as ongelukkig?

Glad nie.

Ek het lankal gekies om die goeie te behou.

Die goeie van my kinderjare is my Ma, wat so swaar moes kry en ñ ware ystervrou was. Sy het later ñ paar keer opgecrack, maar wie sou nie?
My Ma het ñ hart vir mense wat swaar kry. Sy is uniek. Passievol, impulsief en het ñ vermoë om te sê wat sy dink. Sy laat ons soms met ons hande in ons hare, maar sy hou ons lewe interessant en opwindend. Sy het ons geleer van liefde wat oorwin. Dit het my laat baklei vir dit wat vir my belangrik is.

My broer en my suster. My bestes. Die twee mense wat my laat voel dat ek behoort. Die mense by wie ek waarlik myself kan wees. Soos daai van Coke en Zoid liedjie. Geen pretensie, geen beheer. Ons kan reminisce, lag, dans, sing, filosofeer, stry, kla, kerm, eet, wyn drink en saam staan soos niemand wat ek ken nie.
Ons kan kuier tot die son op kom. Ons deel ñ liefde vir avontuur, vuur, wyn en Spoegwolf.
Ons hou ook van swem in die see…om middernag…

As ons saam is praat ons baie oor ons kinderjare. Ons familie motto is ‘Life is tough, deal with it’. Ons gebruik nie ons kinderjare as ñ verskoning nie. Ons vat die lewe soos dit kom.

En my drome? Ek het baie. Sommige effens onrealisties, sommige bereikbaar en ja sommige nog sover onvervuld. Dit gaan my nie laat ophou droom nie.

Nog belangriker as dit is dat ek na mense kyk en wonder wat hulle drome is, waarna hulle smag?

En jy? Droom jy nog of het jy opgegee?

© 2016, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share