Doen dit net.

Hallo. Ek is Annalize en ek twyfel in myself.

Ek wou eintlik net die woorde in swart en wit sien. Ek moet begin met my skryfkursus, maar ek kom nie verby die eerste bladsy van die kursus materiaal nie. My brein haak vas by die woord roman.

Dit is ‘n droom, maar ek kan net op een manier skryf en dit is uit my hart uit sonder om the dink aan dialoog en leestekens.

O hel.. my man het duisende rande (in November 2018) aan hierdie kursus spandeer en nou het ek performance anxiety. Wilde angst.

Hulle sê mos om iets te erken is die eerste stap.

Ek reken daar is baie mense wat nie werk maak van hulle drome nie omdat hulle te bang is vir mislukking. Ons voel te klein vir die droom.

Ons het wel baie legit verskonings. Ons is immers besig, ons damme is leeg, want almal tap ons. Ons kinders het ons nou nodig, ons mans het ons volgehoue, lojale ondersteuning nodig

Ek is ‘n vrou so ek weet dat dit net ‘n halwe waarheid is.

Ons bak eerder ñ duisend koekies vir die koekverkoping voordat ons daardie drafskoene aantrek of weer begin swôt. Ons sê nee vir ons droomwerk, want ons voel skuldig teenoor ons mense. Ons sê ja vir die werk wat ons nêrens heen vat nie, want die ure pas die gesin. Daar is altyd nog ‘n Maandag, nog ‘n week, nog ‘n maand. Totdat daar nie meer is nie..

Ek is die koningin van regverdiging. Ek moedig eerder vreemdelinge in Australïe aan om hulle drome te vervul voordat ek dit self waag om te spring.

Maar vrek weet, met elke selftwyfelende ding wat ons vir onsself sê raak ons drome dowwer. Ons glo later hierdie nonsens wat ons vir onsself vertel. Ons raak valer, bleker en gaan bietjie vir bietjie dood in die binnekant, want ons onderdruk elke bietjie passie en begeerte wat ons het. En ons doen dit aan onsself!

Kyk nou vir my, ek skryf eerder ‘n blog oor my vrees om te skryf voordat ek verby bladsy een, paragraaf drie van my kursus vorder.

Ek het darem nóg ‘n verskoning. My rekenaar battery is op agt persent..heeltemal te laag om myself nou te verdiep in die kursus. Dit help mos nie jy kom net lekker in die zone en dan kan jy nie verder gaan nie. Die kat lê op my skoot en slaap en ek wil haar nie wakker maak om die kabel te gaan haal nie.

Dêmmit julle, kom ons help mekaar om die bul by die horings te pak. Ons as vrouens wat dieselfde stryd stry moet daar wees vir mekaar. Ons moet mekaar se cheerleaders wees.

As iemand wat hier lees my later vandag sien, sê vir my ek kan dit doen. (Behalwe jy Liefie, bly eerder stil..of nee sê iets. Anders gaan ek dink jy het nie my blog gelees nie en dit is ook nie goed vir jou nie.)

© 2019, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Skryf oor skryf

Ek het so lanklaas geskryf dat ek amper my skryfstem verloor het.  Ek praat soveel stories in my kop wat verlore gaan, want ek skryf dit nie neer nie.  Soms maak ek ‘n afgerammelde nota op my foon, maar dit bly net ‘n nota. Ek het soveel voornemens wat net nooit ‘n realiteit word nie.

Ek kan baie verskonings hiervoor gee, maar die feit bly staan, skryf is harde werk en vat dedication. Dis iets wat geoefen moet word en as mens elke keer moet wag vir inspirasie sal daar baie min geskrewe woorde in die wêreld wees.

Ek het vanoggend die volgende foto op facebook raakgeloop en dit het my vreeslik laat dink aan my lewe.

Ek droom so baie keer oor goed, veral skryf, maar when push comes to shove dink ek die een verskoning na die ander uit hoekom ek dit nie kan doen nie. Moegheid, kinders, vrouwees, werk… ag sommer net lewe om te oorleef sluk my lewe en my drome in en laat my met ‘n terleurstelling in myself wat my ‘inner voice’ so negatief maak dat ek dit nie durf neerskryf nie. Een ding wat ek weet is dat wanneer jy jou woorde begin meet en begin dink aan wat mense wil hoor dan kan jy dit maar los. Ek blog want dit gee my ‘n druppel van die bevrediging wat ek nodig het in die lewe.  Soos enige passievolle mens het ek ‘n kreatiewe uitlaat nodig, want anders haal ek al my opgekropte frustrasies op die mense naaste aan my uit.  Skryf moet vloei soos bloed uit ‘n oopgesnyde wond.  As ek verder aan die vergelyking dink klink dit nie so goed nie.

Êrens moet jy seker die bloeding stop voordat jy leegbloei en doodgaan.

Ek skryf op my beste of eerder lekkerste wanneer ek dit laat uitstort.  Soos hierdie. Ek weet nie eens of ek sin maak nie, maar ek weier om te stop en te lees wat ek skryf.  My uitdaging vir die dag.  Ek gaan hierdie op my blog sit sonder om dit te edit, of te dink aan ‘n gepasde afrikaanse woord vir ‘n engelse een en sonder om te kyk of ek mal klink.

Soms moet ons bietjie ophou edit aan ons lewe terwyl ons lewe.  Dit klink ook nie heeltemal reg nie, want ons kan verseker nie edit aan ons lewe as ons opgehou lewe het nie.  Dis dalk die hele punt van die blog.  Hou op met edit en lewe, want eendag gaan die lewe verby wees en ek vir een weier om die stoep te sit met net regrets en wat asse.  Hopelik verstaan iemand my.  Dis tyd dat ek ophou om so baie te dink aan doen en hoe om dit te doen en dit net doen.

Nou maar toe, soos my tante altyd sê, nou maar toe.

 

 

© 2017, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Glo jy aan nuwe lewe?

glo-jy-in-nuwe-lewe

 

 

 

 

 

Ek sit onder ñ  boom wat besig is om te bot.  Van naby af kan jy dit nie eens sien nie.  Onder is die stam swart van twee jaar terug se byna vernietigende brand. As jy ñ paar tree terug staan sien jy die heldergroen nuwe blaartjies  aan die bopunt van die boom.

Soms moet ons ‘n paar tree terugstaan om werklik te sien.  Het julle al agtergekom hoe die dood ons altyd laat dink aan lewe? Ons sê dan met hartseer en spyt ‘Die lewe is so kort..dit kan in ‘n oogwink weggeneem word.’  en dan wend ons weer ‘n poging aan om die lewe te koester en te benut. Dis eintlik absurd, want hoekom laat dit ons dink aan lewe as ons klaar lewe?

Dis nie net die dood wat ons met spyt vul nie, dis ons huwelike ook.  Ons kom baie keer eers agter hoeveel ‘n persoon werklik vir ons beteken wanneer ons hulle verloor het.

Ons verloor nie iemand oornag nie.  Liefde sypel soos water  in ‘n dun straaltjie by ‘n gekraakte damwal uit en die watervlak daal stadig maar seker.  Daar is partykeer ‘n welkome donderbui wat die vlak laat styg, maar dit keer nie dat die watervlak weer begin daal nie. Dit lek uit, bietjie vir bietjie.  Ons kom baie keer eers agter dat die damwal stukkend is as die krane leeg is.  Dan kan ons verbysterd nie glo dit het met ons gebeur nie.  Dan wil ons vrek van die dors.

Op hierdie punt blameer ons baie keer die ander persoon wat ook verantwoordelik was om die wal te onderhou, want dit kan mos nie ons skuld wees nie.  Kan dit?

Die gevaar is dat wanneer ons op hierdie punt is, ons so bang raak dat ons werklik sal sterf van die dors, dat ons bereid is om enige water te drink om die dors te les.  Selfs die vuil  toiletwater uit ons eie of iemand vreemds se toilet.

Ons vreet op wat die een wat ons seermaak vir ons aanbied of ons gaan soek dit op ‘n ander plek.  Ons word bereid om besoedelde, stink water te drink.  Ons gaan soek dalk momentele geluk in iemand anders se bed of arms.  Dit voel goed om waardeer te word, aangeraak te word.  Dis opwindend en dit les die dors in ‘n oogwink.  Partykeer laat ons bloot net toe dat die een wat ons liefhet ons behandel asof ons niks werd is nie, want toiletwater is beter as dors wees.

Hier is die aaklige waarheid… een glas toiletwater is nie genoeg om die dors vir ewig te stil nie. Die aanhoudende gesuip van stink toiletwater het die potensiaal om jou so siek te maak dat jy vir jouself en vir ander sterf.  Dit kan ‘n selfhaat veroorsaak wat jou verteer en jou laat glo dat jy dit nie verdien om liefgehê te word nie.

Dit is ‘n leuen!

Ek wil dit skree, want ek was daar en ek sien dit elke dag gebeur.   Ek weet wat die prys is van té lui of té arrogant wees.  Geen huwelik is veilig as dit nie deur albei partye gekoester word en opgepas word nie.  Baie min huwelike verbrokkel as gevolg van die dade van een persoon. Baie mense sê hulle sal dit nooit kan vergewe as hulle mans of vrouens hulle verneuk nie.  Hoekom is ‘n affair die grootste sonde in ‘n huwelik?  Verwaarlosing is net so ‘n groot sonde.   Ons moet ophou om ons maats op subtiele wyses af te kraak.  Dit laat liefde sterf.  Ons begin dink ons is ons maats se eienaars.  Dat ons kan sê en doen net wat ons wil en dat ons kan wegkom daarmee. Ons raak jaloers op ons maats se suksesse en herinner hulle gedurig aan hulle mislukkings.  Ons vergeet dat die Here vir ons sê die liefde hou nie boek van die kwaad nie.

Ons maak nie meer van ons maats ‘n prioriteit nie en behandel hulle asof ons hulle ‘n guns doen om by hulle te wees.  Ons hou op om tyd te maak vir ons maats.  Ons maak van ander dinge afgode, ons kinders, sport, werk, geld, skoene.  Ons kan honderde verskonings uitdink vir hoekom ons nie meer werk aan ons verhoudings nie.  Hy verstaan my nie, sy sien my nie meer raak nie, hy is vervelig, sy is vet, hy is nie meer die man met wie ek getrou het nie, sy sien net die kinders raak.

Het jy dit al vir hom gesê of is jy te trots? Het jy haar al gehoor of is jy te arrogant?  Het julle al werklik iets daaraan gedoen of is julle te lui? Ek praat nie van woorde nie.  Ek praat van dade.  Liefde is dade.  Woorde word ‘n gewoonte en beteken niks as dit nie daadwerklik bewys word nie. Is jy bereid om jou ou self af te sterf  om jou huwelik te red of heeltemal van voor af te begin?  Is julle altwee bereid om alles in die stryd te werp, want 50% ís nie genoeg nie. Is jy bereid om na jou maat toe te draai en vir hom/ haar te sê ‘Al lyk hierdie soos een massiewe boggerop en al voel dit asof en nooit weer met ‘n tang aan jou sal wil raak nie, is ons dit aan mekaar en aan ons gesin verskuldig om alles in die stryd te werp om dit te probeer uitwerk?’ Wanneer gaan mense besef dat liefde meer is as ‘n gevoel!  Dis ‘n verdomde keuse wat jy dag na dag maak te midde van PMS, bankrotskap, impotensie, middeljare krisisse, kanker, rekmerke, selluliet, moeilike kinders, droogte en woede.  Een persoon kan probeer totdat hulle blou in die gesig is, maar as dit nie altwee se hartsbegeerte is om die verhouding te red nie stel jy net die onvermydelike uit.  Jy kan nie iemand gevange hou met skuldgevoelens en manipulasie nie.

Daardie gebarste damwal kán deur fyn beplanning en harde werk sterker word as wat dit nog ooit was.  Dit vat tyd, bloedsweet en trane, maar die beloning is so bitter groot.  Dit kan selfs heeltemal oorgebou word, maar daar is ‘n voorvereiste…altwee partye moet met alles wat binne hulle is dit wíl herstel. En ja, soms moet ons opgee as ons sien dat niks wat ons doen help om die dam te herstel nie.  As ons nie ten minste probeer nie sal ons nooit weet nie.

Ons kan nie ons wêreld beheer nie en ons kan nie beheer wat ander mense aan ons doen nie, maar ons kan beheer wat ons aan ander doen.  Soms moet ons stilstaan en luister en werklik hoor.  In ander situasies moet ons ons arms om onsself slaan en onsself toelaat om elke emosie te voel en diep te beleef.  Soms moet ons na mekaar draai en mekaar weer raaksien en besef wat jy het.  En soms moet ons iemand se hand vat en styf vashou en in geloof begin bou al kan julle nie nou sien hoe dit ooit moontlik sal wees om dit reg te kry nie.

Ons moet partykeer die onvermydelike keuse maak  om om te draai en weg te stap van iets wat eens jou hele lewe was, maar wat nou al die lewe in jou binneste  doof.

Selfs dan moet jy lewe, want ñ stukkende hart laat jou nie ophou asemhaal nie.

Ons kan dit nie self regkry om iemand wat ons diep seergemaak het te vergewe nie.  Dit kom van die Here af.  Ons moet wel kies om dit te doen.  Sewentig maal sewe keer.  Soms oor en oor.  Ek is so moeg daarvoor om te hoor dat vertroue nie herstel kan word nie.  As jy dit sê ken jy werklik nie die Here se krag en mag nie.  Vertroue kán herstel word en jy kán iemand vergewe wat jou bitter seer gemaak het.  Dooie bene kán weer lewend word en in vreugde begin dans.  Dit kán.  Dit vat tyd vir die nuwe blaartjies om sigbaar te word by ‘n boom wat oënskynlik dood is.  As jy die boom summier afkap gaan jy nooit weet of die boom nog lewe nie.  Daar moet partykeer ‘n seisoen van rou en twyfel verbygaan voordat jy terugstaan en dit raaksien.

Die vraag is meer eenvoudig as wat jy dink…wil jy of wil jy nie?

 

 

© 2017, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Troukoors

My voorneme om elke dag te skryf het gekom en gegaan…daar is nie tyd vir nostalgiese mymerings in my lewe nie.
Ek trou. EK trou. EK TROU! (Laasgenoemde skree ek met onbevange paniek)
Ek lees trou artikels oor perfekte dae met wedding planners, caterers en ek skree vir Liefie ‘As ons ooit weer trou, doen ek niks! Hoor jy my? Niks!’

Ons dominee wat ook ons huweliksberader was, het grappenderwys gesê hy het ñ doodsertifikaat nodig voor hy ons trou, want die kanse is goed dat een van ons die ander sal wil vermoor.  Ons het gelag en diep in mekaar se oë gekyk en natuurlik gesê dit sal nooit met ons gebeur nie, maar nou weet ek nie meer nie.

Ek is so befoeterd dat Liefie gisteraand gesê het hy verwag enige oomblik dat ek die affêre kanselleer.

Hý sê ek moet fokus op Sondag wanneer ons saam in Duitsland arriveer sonder die kinders.

Die kinders…hoe gaan ek twee weke sonder hulle oorleef?

My bloedjies…daar tjank ek alweer!

Ek tjank so oor hulle dat Liefie gister mooi gevra het dat ek asseblief tog myself in die vliegtuig moet uithuil, hy sal glo maar ñ movie kyk met oorfone in sy ore. Die onsimpatieke buffel.

Ek het gister my oudste kind beetgekry in ñ knelgreep. Ek het dramaties tussen my trane deur vir haar gesê dat ek haar nie kan laat gaan nie. Sy aard obviously na haar pa, want haar enigste reaksie was;

‘Mamma het ñ serious probleem. Eers sê Mamma dat mamma nie kan wag om alleen te wees saam met Pappa nie, en noudat mamma die kans het huil mamma. Dalk moet Mamma iemand gaan sien?’

My ma help ook nie…sy bel my om te hoor of ons testament reg is. Ek bly sommer net hier. Net hier!

Ons moet glo ook vir ons vlug incheck 17:15 Vrydagaand om seker maak ons sit nie in die toilet nie. So almal wat die van den Heever troue bywoon moet verskoon as Liefie op sy selfoon besig is as ons ons ‘I do’s’ gesê het.

Daar is ñ miljoen dinge wat moet gebeur voor vrydagaand 17:00. Sover het ons ñ dominee, vleis, ñ koek en baie wyn . (Daar was meer, maar ek moes proe of dit reg is) O ja, ek het ook ñ man wat sover nog gewillig is om deel te neem.

‘n Liewe, dierbare man en ek kan nie wag om die res van ons storie saam met hom te skryf nie,

Laat hy val waar hy wil.

© 2017, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Die mymerings van ‘n ervare bruid

ringe

Dis Dinsdagaand en ek kan op my vingers begin aftel hoeveel dae oor is.  Tien slapies.  Ek het tien verskillende lysies met goed wat gedoen moet word en agtien dae gelede het ek oorweeg om die ‘28 Dae Dieet’ te doen, maar daai skip het geseil en gesink.

Ek mag moontlik die enigste bruid in die geskiedenis van die heelal wees wat nie een kilogram verloor het voor haar troue nie en glo my daar is ‘n hele klomp wat ek kan verloor.

My middelkind het haar geskiedenis vraestel beskryf as maklik-moeilik.  My gevoelens is die afgelope paar dae hartseer-opgewonde.  Hartseer, want hierdie jaar moes ons ons twintigste huweliksherdenking gevier het en opgewonde, want ons storie se volume twee is amper klaar geskryf en oor tien dae begin ons skryf aan Volume drie.

Volume een het op 15 Oktober 2013, na drie jaar se trane en probeer, in die Hooggeregshof in Bloemfontein geëindig.  Ek was nie alleen daar nie.  Ek en my mede skeigenoot het saam hof toe gery en gesit en wag in die hof vir my naam om geroep te word. Ons het so misrabel gelyk dat ek later vir hom gesê het dat as ons nie nou beter lyk nie gaan die regter my een kyk gee en huis toe stuur sonder om ons te skei.  Ten spyte van die twyfel en verwoesting in my hart was daar nie meer ‘n omdraaikans nie.  Ek moes hom laat gaan, want ek het met my hele hart geglo dat dit die enigste manier is om hom terug te kry.

Die 150 skeisake wat in die hof afgehandel is daardie dag het vir genoeg entertainment gesorg.  Een vrou het in Sotho getuig en haar tolk het besluit om in detail te verduidelik presies hoekom sy vandag hier is. Dit het min of meer so gegaan:

‘I came home after work, minding my own business and heard noises in the house. I went into the bedroom and found my husband with an unknown women…en daar het hy bietjie gepause vir dramatiese effek…IN THE BEEEEED…  I asked this women what is she doing….weer ‘n pouse…IN MY BEEEEED with MY Husband.  She said nothing, but I told my husband he must leave…THE BEEEEED and take this women with him and never ever come back.’

Ek en my geliefde het na mekaar gekyk en ons skouers het stil begin ruk van die lag.  Nie dat dit enigsins snaaks is nie, maar as jy self daar sit en in min of meer dieselfde situasie is, dan klink dit baie snaaks.  Ek het my wenkbroue vir hom gelig en vir hom gefluister dat hy nie weet wat ek alles as redes gaan gee vir ons egskeiding nie.  Ja, jy moet twee of drie redes gee.  My advokaat het my gecoach om die volgende rympie te sê “Ek het respek, vertroue en liefde verloor en daarom kan ek nie langer met hom getroud wees nie’

Ek het hardnekkig geweier om te sê dat ek liefde verloor het, want ek het nie.  Ek het net besef dat liefde regtig nie genoeg is nie. Is dit nie vreemd nie?  As jy jonk en verlief is dan glo mens onwrikbaar dat liefde genoeg is om enige iets te oorkom.  As jy middeljarig en ontnugter is dan weet jy dat liefde ‘n klein deel is van dit wat nodig is om ‘n verhouding te laat floreer. Daar is ‘n ander komponent wat noodsaaklik is vir ‘n verhouding om te werk.  Altwee moet dit wíl laat werk. Daai wíl, het my met tye gek gemaak.  Ons huweliksberader het met elke sessie gevra, wil jy of wil jy nie?  Dis glo so eenvoudig.  Met elke sekonde voor my geliefde se antwoord het ‘n stukkie van my hart doodgegaan.  Ek wou nie hê dat skuldgevoelens teenoor my en ons kinders die dryfveer moet wees vir die probeer nie.  Ék wou die rede wees.  Ék.

Êrens het ek die wysheid gekry om te weet dat my grootste kans om hom terug te kry is nie deur hom te oorlaai met aandag en liefde nie.  Hoe harder ek probeer het, hoe verder het hy weggedryf.  My beste kans om hom terug te kry was om self eers te herstel en myself te vind in die proses.  Ek moes leer om ‘n bietjie kil te raak, gelukkig te wees en hom te laat wonder oor my geluk.  ‘n Bietjie onaantasbaar te raak en grense te stel.  Die koffiedrink wanneer hy die kinders kom haal het moes stop, hy moes die kinders buite die huis kry.  Ons kon nie meer saam na die kinders se goed gaan nie, al het my hart gehunker na die saamwees en my vel fisies gepyn as ek naby hom is. Ek kon nie herstel as ek nie van hom fisies skei nie. Dit was ook heeltemal te verwarrend vir die kinders.  Dit het hulle hoop gegee. Daardie hunkering, yearning in engels, het my mal gemaak.  Ek kon eers begin rou toe ons geskei is.  Voor dit was die hoop te sterk.  Ek het tot die oomblik van ons egskeiding gehoop hy sê vir my ons moet dit los, dit was ‘n fout.  Hy het nie en ek moes dit aanvaar. Ek het gebid dat die Here sý hart verander, maar mý hart moes eers verander voor ek die Here se hand in ons situasie kon sien.  Selfs toe hy terugkeer na die Here moes ek aanvaar dat hy nie noodwendig na my toe gaan terugkeer nie.  Ek moes met my hele hart glo dat die Here in beheer is en dat Hy vir ons sal sorg.

Hoekom bring ek hierdie nou op?  Die oomblik in die skeihof en dit wat dit voorafgegaan het is iets wat ek niemand toewens nie en dis ook iets wat ek nooit ooit weer wil oorhê nie.  Ons trou weer en terwyl ek hierdie troue reël onthou ek die wonder van ons eerste troue.  Sy gesig toe hy my gesien het.  Ons kon nie ophou om aan mekaar te vat en na mekaar te kyk terwyl die predikant praat nie (dalk moes ons eerder geluister het na wat hy sê!) Ek kan soms nogsteeds nie glo dat dinge so skeef kon loop nie.  Ons het so sterk konneksie gehad dat ek nooit gedink het so iets sal met ons gebeur nie.  Hy was my hele wêreld.  En dis die ding.

Liefde sterf nie in ‘n oogwink nie.  Dit sterf ‘n stil en stadige dood.  Stukkie vir stukkie.

Dit gebeur so stilweg dat die uiteindelik besef dat jou verhouding in die moeilikheid is as ‘n verskriklike  skok kom.  Dit het vir my.  Ons het dan nogsteeds tot laatnag gesels.  Ons het saam dinge gedoen.  Ons kon nogsteeds mekaar se gedagtes lees as ons pictionary speel.  Ons het elke dag vir mekaar gesê dat ons lief is vir mekaar.  Ek was swanger met ons derde kind.  Op die oppervlak was alles goed.  Daardie vanselfsprekende aanvaarding dat hierdie man vir altyd by my gaan wees het gemaak dat ek hom nie waardeer het nie.  Ek het hom nie meer werklik raakgesien nie.  Ek was eerstens ‘n ma, ‘n vriendin, ‘n bybelstudie bywoner en dan ‘n vrou vir my man.  Elke saak het twee kante.  Mens kan so maklik die skuld net op een persoon laai.  Ek was net so skuldig aan die verbrokkeling van ons huwelik as hy.  Ek het myself bitterlik verwyt dat ek kon toelaat dat hy so ‘n gewoonte raak dat ek hom nie eens meer raaksien nie.

As jy eers alles wat vir jou kosbaar is verloor het, kan jy nie anders as om die heeltyd bewustelik na maniere te soek om dit nie weer te laat gebeur nie.  Skei is geweldadig seer.  Dit bring ‘n seer in jou kinders se hart in wat aaklig is om te aanskou.  Die ergste ding van dit is, is dat jy as ouer vir hulle pyn verantwoordelik is.  Dit laai ‘n las op jou skouers wat met tye te swaar is om te dra.  Skei breek jou selfvertroue af, dit kneus die mense wat vir jou lief is en jou seer sien.

Die Here was ons verskriklik genadig en het die wonderwerk waarvoor ek gebid en gesmeek het laat gebeur in ons lewens.  Ons het drie jaar gevat om te skei en net drie maande om na ons egskeiding mekaar weer te vind.  Ons verhouding is nuut en anders, want..

  • Ek kies hierdie man elke dag bewustelik as die persoon met wie ek my lewe deel. Al voel ek nie altyd lus nie. Ek kies om hom lief te hê vir altyd.
  • Ons dien die Here saam met mekaar en saam met ons kinders. Ons weet ons het Hom nodig om te werk.
  • Ek is nie sy ma nie. Ek sal nooit weer alles vir hom doen en my afsloof tot op die punt dat hy net kan sit en niks doen nie. Hierdie mag vreemd en simpel klink, maar ek skep nie meer sy kos in nie. Ek pak nie sy tas as hy rêrens heen gaan niie. Ek bederf hom op ander maniere. Maniere wat nie net ‘n roetine raak en as vanselfsprekend aangeneem word nie.
  • Ons is nie mekaar se hele wêreld nie. Ek het ‘n lewe waarmee hy niks te doen het nie. Hy het ‘n lewe waarmee ek niks te doen het nie. Ons praat daaroor met mekaar en dit hou ons verhouding interessant. Hy gee vir my die ruimte om dinge te doen wat vir my lekker is en ek gee vir hom dieselfde ruimte. Ons lewe nie in mekaar se skaduwee nie. Ons het sonlig nodig om te groei. Ons doen soms dinge apart al is ons saam. Ons gun dit vir mekaar om drome te hê.
  • My kinders is my hart, maar hulle kom nie eerste nie. As my geliefde by die huis kom groet hy hulle en dan jaag ons hulle weg om te gaan speel. Die eerste halfuur is net ons s’n. Ons drink koffie op die stoep met ons voete op die muurtjie en praat oor ons dag. Dis ons tyd en weet jy wat? Hulle het gewoond geraak daaraan. As ons dit nie doen nie is daar partykeer net nie tyd om te praat nie en ons sien vrek baie uit na hierdie halfuur elke dag. Ons voel nie skuldig oor die kinders nie. Alles wat ons doen om ons verhouding sterk te hou bevoordeel die kinders in die lang duur.
  • Ons skeduleer tyd om saam te wees. Die lewe is ‘n dolle gejaag en as ons nie bewustelik beplan om tyd saam te spandeer nie, voel ek verskriklik gou afgeskeep. Dit kan hoe besig wees, maar as ek weet ons gaan Saterdag saam uit, het ek iets om na uit te sien en dan voel ek glad nie afgeskeep nie. (Sien vrouens is eintlik heel eenvoudig) Ons boek elke maand ‘n hele Saterdag oggend van 08:00 tot 14:00 uit om saam te wees sonder ons drie kinders en ook ‘n paar korter koffie of ontbyt afsprake. Hoekom doen ons dit? Dis heel eenvoudig. Ons hou verskriklik baie van mekaar se geselskap en ons kinders maak ons mal. Ons het nodig om te kuier en nodig om van hulle af weg te kom om ons sanity te behou.
  • Ons sluit ons kamerdeur Sondae middae vir ‘n sondag ‘middagslapie’. Terwyl die kinders dink ons slaap kan ons doen net wat ons wil sonder om gesteur te word. (Natuurlik mag hulle ons steur as iemand bloei of iets gebreek het)
  • Ek sal nooit weer dit as vanselfsprekend aanneem om saam met my geliefde wakker te word nie. Alleen slaap in die winter is verskriklik sleg. Alleen slaap en alleen wakker word was vir my verskriklik eensaam. Ek het kussings agter my rug ingedruk, maar dis om een of ander rede net nie dieselfde nie. Ek waardeer sy nabyheid meer as ooit vantevore.
  • Ons gaan sien ‘n berader as ons voel ons het hulp nodig. Daar is op die aarde niks daarmee verkeerd om te erken jy het hulp nodig nie. Net soos jy jou kar diens moet jy ook jou verhouding diens. Ek gaan sit eerder ure by ‘n berader voordat ek weer op die punt kom waar alles ‘n gemors is. (Ek ken ‘n vreeslike goeie een as julle dalk iemand soek)
  • Ek stres nie meer oor die klein dingetjies nie. Elke keer wanneer ek ‘n vrou hoor kla oor ‘n man wat vergeet om die vullissakke uit te sit wil ek ‘n vullissak vol gastro doeke oor haar kop uitgooi. ‘n Mens is so geneig om fout te soek wanneer daar nie fout is nie, want dis mos abnormaal om ‘n gewone, goeie man met ‘n foutjie hier en daar te hê. Soms moet ons maar ons twee hande gebruik en self die vullissakke uitvat. Niemand van ons is perfek nie.
  • Ek wys vir my geliefde dat ek trots is op hom. Ek probeer luister na dit wat hy vir my vertel. Hy hou nie altyd daarvan dat ek vir hom probeer raad gee nie. Soms wil hy hê dat ek net ‘n klankbord moet wees. Ons het al in die verlede baie hieroor vasgesit. Ek moes leer om partykeer net my mond te hou en luister. Dit kom ongelukkig vir die meeste vrouens (myself inkluis) nie natuurlik nie.
  • Ons lag saam. Ons vat mekaar nie altyd so ernstig op nie. Ons staan saam en ons raak baie minder kwaad vir mekaar as voorheen. Die lewe is te kort!
  • Ek is lief vir hom, elke aspek van hom. Altyd. Selfs wanneer hy grumpy is en vir almal grom. Selfs wanneer hy nie die vullissakke uitvat nie. Kan jy dit glo!
  • Ek vertrou hom om die beste vir ons gesin en ons verhouding te doen. Ek vertrou hom met my lewe en ek glo hom as hy sê hy is lief vir my. Wanneer jy deur ‘n egskeiding is is vertroue broos. Dit het ons lank gevat om op ‘n punt te kom waar die verlede in die verlede bly. Vandag is wat tel en die toekoms is waarna ons uitsien.

Ek kan vir ewig aangaan.  Die punt is, ek is dankbaar vir ons gekraakte en gelapte verhouding.  Ek is verskriklik dankbaar vir ons tweede kans.  Ek is selfs dankbaar dat ek die voorreg het om met hom op ‘n normale manier te kan baklei oor alledaagse snert..  Ons verhouding is ver van perfek, maar ek kies dit elke dag, want ek weet hoe dit was om sonder hierdie man te wees.  Dit was hel.  Ek wil dit nooit weer ervaar nie.

Nou moet ek ophou skryf.  Ek trou oor tien dae en ek moet slaap.  Ek is immers middeljarig en het my slaap nodig.  Maak asseblief  ‘n date met jou man of vrou. Hou op om te sê jy is te besig.  Laai jou kinders by ‘n vriendin af. Gee mekaar vandag iets om na uit te sien en jaag daai kinders weg sodat julle kan praat.

‘Frasier has left the building, goodnight’

 

 

 

 

© 2017, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Jesus liefde

Kersfees het my altyd met heimwee en hunkering gevul. Ek het te vroeg ontdek daar is nie ñ Kersvader nie en dit het my kinderhart ontnugter. Ek was seker nie verondersteld gewees om so verraai te voel nie, ek het nooit gekry wat my kinderhart begeer het nie.

Dit het by my as ñ volwasse ma ñ probleem geskep. Oorkompensasie was die siekte se naam en ek het heeltemal té oordadig te kere gegaan. 

Ek is nou in my veertigs en ek het die begeerte verloor om te oorkompenseer. Ek wil álles vereenvoudig.  Ek het nou ñ ander siekte, skaamte…ek skaam my letterlik vir die hoeveelheid geskenke wat gekoop word vir kinders wat grootgemaak word met alles wat hulle harte begeer. Kinders wat verleer het hoe om dankbaar te wees vir die eenvoudige dinge van die lewe en wat nie weet hoe om besittings te koester en op te pas nie.

Ek het een Kersfees ñ teddiebeer gekry. Ek was 11 en het gevoel dis ñ onvanpaste geskenk, maar daar was niks anders nie so ek moes leer om bly te wees oor die beer. Dit het my slaapteddie geword en vir my sekuriteit in die donker gegee. Ek het nou as ma deernis met my ma wat die beer gekoop het, want sy het die beste gedoen met dit wat sy gehad het. Ons het as kinders altyd by die ouetehuis saam met my Ma gaan sing. Dis my kosbaarste herinnering aan Kersfees.  

Drie jaar terug, toe ek as enkelma Kersdag sonder my geliefde aanpak, was my hart in skerwe op die vloer. Ek het gesukkel om deur die motions te gaan, maar het ter wille van die kinders. Ons het oukersdag saam met ons kerk spandeer en minderbevoorregdes bedien met kos en klere. Daar het ek dankbaarheid in al sy suiwer glorie beleef. Dankbaarheid vir tweedehandse klere en kospakkies. Dit het my seer beter gemaak.

Daardie Kersfees het ek gehunker na die eenvoud van ñ gelukkige, heel gesin om ñ etenstafel.

Ek het verlang na my geliefde en getreur omdat ek my kinders na ñ ander huis toe moet stuur vir ñ gedeelte van Kersfees.

Daardie tyd het ek geleer dat God gebore is en gesterf het sodat ek verlos kan word..nie net van my sonde nie, maar ook van my smart.

Daardie tyd het ek geleer dat niks wat vir my belangrik is gekoop kan word nie en dat familie, bloed of nie bloed, die grootste gawe is wat ons het. Liefde ís die belangrikste.

Nou is ons alweer twee Kersfeeste heel en ons koop nie meer oordadig geskenke nie. Ons ís geskenke en ons papier is liefde. Kersvader het dit nie vir ons gebring nie. God het.

Mag ons elkeen die volheid van Jesus se liefde ervaar.  Mag ons almal onthou om ons gesinne as onvervangbaar en kosbaar te beskou. Mag ons ons familie en vriende koester en tyd vir elkeen in ons lewe as ñ geskenk gee. Mag ons almal onthou om iemand wat alleen en hartseer is vandag lief te hê en in te sluit met Jesus se liefde. 

Geseënde Kersfees.

© 2016, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Finesse Voelgoed blog -Die Honger

My stryd met die skaal kom nie van vandag af nie.  Ek was kleintyd grof van been en is redelik gereeld herinner aan ons genetiese geneigdheid tot ronde gesiggies en ruim heupe.

My oupa Bosman het glo met ons eerste ontmoeting gesê ‘Kyk daai sterk armpype.’

Met my derde swangerskap het ek die skaal ordentlik laat kreun en toe die bom in my lewe bars het ek binne drie maande van intense hartseer en ellende 35 kilogram verloor.

Ek moet ook noem dat ek soos ‘n verwoede dier geoefen het. So erg dat baba nommer drie ‘n bottelbaba was en ons haar nou maar met kommer dophou om te sien wat die langtermyn gevolge gaan wees.

Toe tref die liefde en geluk my weer en ons vier fees en eet koek en tert en bacon en eiers en tuisgemaakte brood en aarbeie wat in chocolate gedip is en drink wyn en romerige cappuccinos asof daar geen môre is nie.  Too merry.  Voor ek my pofferige oë uitvee is ek 8 kilogram swaarder.  Dit was erg, maar hanteerbaar, want ek was nogsteeds aan die oefen. Met minder aggressie natuurlik en sonder die opswepende klanke van Jack Parow in my ore.  Awe.

Ongelukkig val ek toe van my fiets af en beseer my reeds gekrokte knie tot so mate dat ek ‘n knievervanging benodig.  In ‘n oomblik van waansin youtube ek die prosedure en besluit summier ek sal maar voort suffer. Die volgende logiese stap is om dit wat erge pyn veroorsaak te vermy en so hou ek op met oefen.

Nou weeg ek nog swaarder, maar die groot verskil is dat ek soos ‘n geflopte kaas soufflé platgeval het. My lyf het dimpels waar ek nie geweet het mens kan dimpels kry nie. In tert terme kan ek seker sê my meringue is bietjie pap en in poeding terme kan ek vergelyk word met sago.

Sondagmiddag lê ek op die bed en doen my kegel oefeninge soos dit ‘n goeie forty somethinger betaam. My vyfjarige kom lê haar kop op my sagte boesem neer en giggel ‘Mamma lýk of mamma ‘n baba gaan kry, maar mamma gaan nie, hie hie hie.’

Inderdaad, hie hie hie, snik snik…  Ek besluit net daar en dan ek gaan nooit weer kos oor my lippe laat kom nie.  Van Maandag af natuurlik.

Banting klink na die roete om te volg.  Ek kan nie lewe van blare en wortels nie… kon nog nooit en sal ook nooit kan nie.  Ek begin die dag te pragtig met ‘n romerige omelet en bulletproof koffie.  My kind speel klaviereksamen en my senuweeagtige kake soek iets om te kou. Ek staan sterk. Sy maak klaar en ons gaan celebrate haar oorlewing.  Ek vergeet ek bant en foeter met glorie van die wa af en suip ‘n double thick BAR ONE milkshake saam met haar.

Dinsdag is ‘n nuwe dag en ek eet roereier met klapperolie en room vir ontbyt.  Die middag is dit avo en biltong.  Die aand gaan ek saam met vrinne uit en is vol moed.  Ek eet steak en  groente, nogal in botter gaargemaak, te pragtig.  Ek drink wyn vir medisinale doeleindes en die ander drink cocktails. Ek is so trots op myself dat ek nee kan sê vir die helder kleure en sambreeltjies. Ons fantastiese kelnerin hou my glas vol en toe ek tot my sinne kom het ek ‘n chocolate volcano met roomys opgevreet.  Wyn.  Dis rêrig sleg vir ‘n mens.

Woensdag is weer ‘n nuwe dag en ek klim wankelrig op die skaal.  Ek weeg ‘n kilogram swaarder as Maandag toe ek begin diet het.  Ek stap in my cottons na die ander badkamer om my room (lyfroom, né) te kry wat my tiener gesteel het en sing ‘I am who I am..’ uit volle bors.  My oog vang my weerkaatsing in die spïeel en ek staan stil om na myself te kyk.  Eish…  vandag beter bleddiewil die dag wees wat ek onthou dat ek dieet.

Die aand gaan kyk ek Susan Coetzer se eenvrouvertoning ‘Koek en Tert’ by ons kerk.  Dis asof dit vir my geskryf is.  Ek kom so vrolik by die huis aan dat Liefie agterdogtig my asem beruik en vra of hulle nagmaal bedien het. Daar lê halfvol pizzabokse op die eetkamertafel en my tienerdogter spring voor my in, gryp my aan die skouers en sê ‘Be strong Mother, be strong.’

Ek kan nou met trots sê dat ek strong was.  Hierdie einste dogter moes my weer teen die arm klap toe ek gisteraand by die skoolkonsert ingedagte ‘n sweet in my mond wou druk.  Aandagafleibaarheid is nog ‘n probleem in die familie.

Vandag is dag drie.  Wat ek gister bereik het of nie bereik het nie tel nie werklik vandag nie.  Hoe ek vandag doen, dis wat tel.

Elke dag is mos ‘n nuwe dag en ‘n nuwe kans. Be strong people.  Be strong. Awe.

© 2016, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

‘n Anderste Alleen

Ek het al so baie geskryf hoe ek nie weet hoekom ek voortgaan met my verhouding met Q nie.  Hoe  ek stoei en spartel met sy verraad, die seer en die gebrek aan vertroue.

Drie naweke terug was ek by ‘n vrouekamp.  

  
Ek was al twee keer vantevore by dieselfde kamp.  In 2013 en 2014.  In 2013 was ek oortuig dat die Here my en Q se huwelik sal red.  Ek was blind vir al die gevaartekens.Ek het die Here gedien in dankbaarheid vir die wonderwerk wat gaan gebeur.  In  2014 was ek oortuig dat ons verhouding verby is.  Ek het nog net nie die moed gehad om die stap te neem wat nodig is om dit te eindig nie. Ek het die Two Oceans se Half marathon wat twee weke na die kamp was, as maatsnoer gebruik om te kyk of ek sterk genoeg is om op my eie aan te gaan.  Ek was fisies sterk, maar wou weet of ek psigies sterk genoeg was.  En ek was..

Hierdie jaar was ek daar in ‘n total ander fase van my lewe.  Ek hèt my Man gedagvaar vir ‘n egskeiding.  Ek hèt van hom geskei.  Ons was drie maande na ons egskeiding weer in ‘n verhouding.  Verlief, verlore, eufories.  ‘n Jaar later was ons weer op die bodem en was ek weereens ontnugter en so bitter seer.  Vir ‘n hele jaar het ek gewroeg met my besluit om hom weer ‘n kans te gee.  ‘n  Hele jaar was ek halfpad verbind tot hom en halfpad los van hom.  Ek het hom getart en uitgelok om te sien hoe ver ek hom kan dryf totdat hy nie meer kan nie en my los. Dit het nooit gebeur nie.  Ek het my hart verhard sodat ek reg is vir ingeval ek weer seerkry.  Ek wou nie voel nie.  Ek kon nie liefde gee nie en ek wou dit nie ontvang nie.  Ek het deur die motions gegaan, maar ek was leeg..

Ek het emosieloos op die kamp gevoel.  Ek kon nie met die Here of met myself connect nie.  Nie eens die berge kon my inspireer nie.  Ek kon my lewensstorie deel, maar dit was asof dit ‘n ingeoefende teaterstuk was wat ek net resiteer, opsê.  Ek het redelik hard gevoel.  Ek het geluister na die ander vrouens se verhale en dit het my geraak, maar nie met my gepraat nie.  Ek. wou.VOEL.

Ek was kwaad. Kwaad omdat ek wat so passievol is, so passieloos  voel. Ek het so ‘n muur om my hart gebou dat ek nie meer suiwer emosie kon voel nie.  Ek het in my brein geweet ek is hartseer, maar kon dit nie beleef nie. Daar was twee vrouens wat my wel geraak het.  Die een, ‘n vriendin  wat ook deur ‘n egskeiding gaan.  Sy het my verlede gesimboliseer.  Die hartseer, kwaad, vernedering waardeur sy gaan het my terug gevat na 2013.  Die lig in haar wat al hoe helderder geskyn het soos die naweek aangaan het my herinner aan die vuur binne my op my eerste kamp.  Die Here het haar aangeraak en met Sy vrede en hoop gevul. Ek het dieselfde ervaring in 2013 gehad.

Die tweede was ‘n vrou wat al deur baie in haar lewe is.  Aan die begin kon ek nie agterkom of sy werklik alles verwerk het in haar lewe nie, en of dit net ‘n masker is waaragter sy skuil nie.  Haar man het haar verneuk, twee keer, maar sy hanteer dit nou asof dit net ‘n klein gebeurtenis was.  Ek kon aflei dat dit toe dit gebeur het, nie so klein gebeurtenis was nie, maar nou is dit in die verlede.  Net een van die vele dinge wat deel uitmaak van die legkaart van haar lewe.

Dit het my laat dink.  Ek wil nie weer wees waar die eerste vrou is nie.  Ek sien nie kans vir nog ‘n einde nie.  Ek wil nie weer daardie pyn oor my en my kinders bring nie.  Ek wil leef, voel, ervaar en waag in my verhouding met Quentin..

Ek weet nie of ek ooit sal wees waar die tweede vrou is nie.  Ek ervaar nog te veel woede teenoor die Flossies. Sy het my wel gewys dat tyd kan genees.  Dat aanvaarding, vergifnis en ware vreugde in ons verhouding wel weer moontlik is.

Hierdie waarnemings het my nogsteeds nie gehelp om te voel nie.  Dit het my wel laat dink.  Terug by die huis moes ons gereed maak vir ‘n ‘couples retreat’ vir die volgende naweek .  Ek het amper kop uitgetrek, maar Quentin het my gesmeek om dit saam met hom te doen.

Ons huiswerk voor die kamp was om terug te gaan in tyd en te dink aan dinge wat ons saam gedoen het voor ons troue.  Dit het my ‘n tydjie gevat, maar toe ons eers  begin praat was dit maklik om te onthou hoekom ons verlief was en hoe verskriklik verlief ons was. Herinnerings aan  kerse, wierook en Cranberries.  Herinnerings aan pieknieks in die botaniese tuine en yoghurt body paint.  Herinnerings aan toegewasemde bakkie vensters op Naval hill.  Ure se gesels, musiek luister.  Ons het die wêreld totaal en al  afgesny vir drie jaar.  Ons beste herinnerings was in die Drakensberge en nou was ons weer oppad daarheen.

Ons moes dink aan ons troudag.  Dit het my hartseer gemaak, want ons was so jonk en onskuldig en verlief en verlore.  Ons het nooit gedink dat ons ooit sou skei nie.  Ons het nooit eens baklei nie.  Ons wou trou vandat on 19 jaar oud was.  En toe het ons in ‘n grys hof geskei…

Hoeveel tyd spandeer mens ooit om terug te dink, saam terug te dink, aan die tyd toe ons op ons verliefste was? Van die tyd voor die lewe met ons gebeur het?  Voor werk stres, kinders, finansies?  Dit het my hart klaar ‘n bietjie oopgebreek sodat daar ‘n klein straaltjie lig kan deur skyn.

Ons moes collages maak van ons ‘ONS’ oomblikke.  Myne was somber, Quentin s’n was vol blommetjies en helder kleure.  My ‘ONS’ oomblikke en syne het obviously verskil.

Op die kamp moes ons praat oor voorgeskrewe onderwerpe en ‘n kursus handleiding volg.  Dit het rustig begin, maar ons gesprek het uitgerafel die eerste middag en ons het oor dinge gepraat waaroor ons nie moes nie.  Dit het emosies oopgekrap by my.  Ek het gevoel asof ek ‘n klip in my bors het. Ek kon net seer en hopeloos voel op daardie oomblik.  Die aand moes ons deel en ek kon nie ‘n woord praat nie.  Trane het wel gestroom.  Ek het geen beheer gehad nie.  Ek het skaam gevoel om soveel emosie te wys, maar tog verlig.  EK HET GEVOEL! Ek het Quentin seergemaak die middag met my harde woorde en hy het net in die verte gestaar.

Die aand moes hy vir my ‘n liefdeslied speel.  Hy het my voete onder my uitgeslaan met sy lied.  

You’ll be in my heart

Wat my nog meer geraak het was dat hy gehuil het terwyl ons saam na die lied luister. Ek het ook gehuil. Ons het mekaar vasgehou.  Dit was asof ek oopgebreek en uitgedop was.  My voel het terug gekom.  Die eerste keer in ‘n jaar was ons rou eerlik met mekaar.  Broos en weerloos.

Ek het soveel teerheid vir hom gevoel.  Ek het weer soos sy maat gevoel.  Ek het vir die eerste keer in ‘n jaar op gelyk op ñ emosionele vlak met hom gevoel.  Die res van die van naweek het my verder oopgebreek.  Dit het ‘n vlam in my aan die brand gesteek. Ek het anders na myself begin kyk.  Ek het hom anders begin sien. Ons moes beloftes aan mekaar maak op die laaste dag van die naweek.  Dit was skielik vir my maklik.  Ek kon aan hom belowe dat ek hom altyd sal kies.  oor en oor.  Elke dag vir die res van ons lewens. Sy beloftes het in my hart gaan sit.  Ek haal dit nou kort kort uit en kyk daarna.  Ek luister sy liefdeslied en dit vat my terug na daardie oomblik.. Ek voel weer verlief.  Ek VOEL lief.  Ek voel lewendig.

  
Die week na die kamp was ongelooflik.  Ons het as ‘n span begin funksioneer.  Ek en Quentin teen die res van die wêreld.  Dit was so eg en opreg.  Dit was glashelder vir my.  Ons twee kan en gaan uitwerk.

Ek het hierdie week my drie dogters op ‘n road trip gevat.  Dis een ding wat alleen wees my geleer het.  Ek kan dinge alleen doen. Dit was ‘n reuse avontuur.  Die oomblikke saam met my dogters is kosbaar.  Dinge wat hulle sal onthou  en dalk eendag die moed sal gee om hulle kinders op ‘n trippie te vat.   Dis herinnerings wat ‘n leeftyd sal hou.

Waar ek ‘n maand terug verligting sou ervaar om bietjie weg te breek is ek nou vreugdevol alleen.  Ek mis my Lief, ek mis sy teenwoordigheid en sy gesels.  Ek mis sy rustigheid.  Die verlange is anders, want daar is ‘n vooruitsig op ‘n weersiens.  Soos ek skryf is daardie weersiens more, na vyf dae sonder hom.

En gaan dit ‘n blye weersiens wees!  Ek moes al baie dinge sonder hom doen.  Nie omdat ek wou nie, maar omdat hy nie daar was nie.  Hierdie alleen is anders.  Twee en ‘n half jaar terug het ek ook ons dogters alleen op vakansie gevat  en ek het my aande omgesmag na Quentin.  Ek was toe alleen omdat alleen al opsie was.  Hierdie keer het die alleen my goed gedoen, want ek het Quentin gemis. Opreg en met afwagting.

Ek voel weer, ek beleef weer. En daarvoor is ek dankbaar.

 

 

 

 

© 2016, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Verniet

image

Ek is geweeg en te lig gevind
Vir die eg wat ons vir altyd bind
Ek is gemeet
En het te kort geskiet
In jou oë was ek beter net verniet

In hierdie tydsame proses
Van meet en pas
Het jy my hart verloor

© 2016, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share

Lyf

My lyf is nie jou monument nie
My lyf is vel en spier
Ongedefinieerd en beweeglik
Alkalies en suur

My lyf is nie jou museum nie
My lyf is nou en hier
Onbetroubaar en bedrieglik
Vet en klier

My lyf is nie jou graf nie
My lyf is koors en vuur
Onbereikbaar en afstootlik
Siekte en kuur

Hierdie lyf is my monument
Van dit wat was
Dis my museum van gebeure
Verganklik soos gras

Hierdie lyf ís my
onvermydelike graf
Hier rus al my boos
En al my prag

In hierdie faalbare vlees
word die nou en hier
verminder tot nietig
deur koors en suur

Hierdie siekte het toe
inderdaad
geen wonderkuur

© 2015 – 2016, Annalize. All rights reserved.

Deel met jou vriende!
Share